Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Türkiye ye izine gidip gelen birisinin, cami lokalinde atıp tutmaya başladı, Türkiyede acınacak insan yok, hepsi bizden zengin, fakirler de fakir oluşları kendi suçları, ve bir sürü laf attı, ben de ona bu şiiri yazdım, önce ona okudum şimdi ise sizinle paylaşmak istedim buyurunuz

Unutma daha dün dü
Tezek sana tütündü
Dertlerin büsbütündü
Ne zaman adam oldun?

Gönlümde fırtınalar koptu tayfun misali
Gözlerimden akan yaş, onu dindiremedi
Parçalandı çiğerim, bekler iken visali
Bu ana sabretmeyi, nefsim sindiremedi

Soğuğunda gecenin, alev alev yandığım

Sevda rüzgarları değince bana
Kuru yaprak gibi savurur beni
Sevda sağnak sağnak yağınca bana
Çöllere savurup kavurur beni

Küle çevirse de yârin yakışı

Tabiata aykırı
Koşturmuşuz beygiri
İğdiş ettik aygırı
Katır dolmuş her taraf

Kuruyunca delta’lar

Bir dini hikaye (kıskanç komşu)

Bir zamanlar bir yerde Salih bir zat yaşardı
Geçimini helalden kazanmaya koşardı

Ahlakı çok güzeldi faziletli kişiydi

Ben kalemi aldım ele
Kağıtımı vermem yele
Haşa bu vatanım sele
Gider iken durur muyum

Sahtekarlar kol geziyor

Nedir dertleriniz, siz de kimsiniz
Burdayım, burdayım, burdayım işte
Rumuz mu, domuz mu nedir isminiz?
Burdayım, burdayım, burdayım işte

Kim hesaba katar sizin tehdidi?

Bereket yok oldu, geçim zorlaştı
Merhamet kalmadı, kalpler körleşti
Kimisi hırlaştı, kimi horlaştı
Yaşarız kıyamet arefesinde

Bütün kötülükler rücü ettiler

Yıllardır çektiğim çefa
Bitecek mi bilmiyorum
Talih anlıma bir defa
Gülecek mi bilmiyorum

Otuz sene kolay dile

Bir gül gibi derdin beni kuruttun
Soldum artık bırak benim yakamı
Neler ettin gençliğimi çürüttün
Doldum artık bırak benim yakamı

Ahdin varken caymadın mı sözünden