Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Ben kalemi aldım ele
Kağıtımı vermem yele
Haşa bu vatanım sele
Gider iken durur muyum

Sahtekarlar kol geziyor

Bereket yok oldu, geçim zorlaştı
Merhamet kalmadı, kalpler körleşti
Kimisi hırlaştı, kimi horlaştı
Yaşarız kıyamet arefesinde

Bütün kötülükler rücü ettiler

Bayramı beklerken vuslata yandım
Bir anlık kendimi vatanda sandım
O kadar daldım ki yalana kandım
Anamı babamı alenen andım

Bitmez şu gönlümün malihülyası

Çok seversin elin yetmez
Utanırsın arlanırsın
Fakir eve gelin gitmez
Küçümsenir, horlanırsın

Düğün dernek ertelenir

Bu devir böyledir, devirir dostum
Ayak belli değil baş belli değil
Herkes dolabını, çevirir dostum
Dolu belli değil, boş belli değil

Etrafa baktıkça, yüreğim kanar

Ben ağlarım sen gülersin, uzaktan
Sana selam salsam bana ne dersin?
Artık gel de kurtul gizli tuzaktan
Güvenemem kalsam bana ne dersin?

Sen bilirsin artık benim derdimi

Baba evlat ilişkisi



“Söyleme arsız olur kitleme hırsız olur”
Evlat hayırsız olur, dikkatli olmak gerek

Bülbül değil karga değil
Gul der gülü tanımadan
Bilet değil marka değil
Pul der pulu tanımadan

İnsanlığa emeli yok

Gönülden gelen bir sestir
Bu benim becerim değil
Şairlik arzu, hevestir
Bura benim yerim değil

Her gün bir şeyler yazarım

Bu ne tutum, bu ne hâl?
Gidişat yüzkarası
Yok olmamız ihtimal
İki nefes arası
Yanlış ülkede miyiz?
Türkiye mi burası?