Bir şey eksildi benden fazlaymışım gibi sanki,
Adını koyamadığım,
Hiçbir zaman tanımadığım,
Belki senin sesindendi,
Belki benim sersemliğimdendi,
Böylesi bir yabancılık insanın kendisine
Güneşli nisan sabahlarına küsüm,
Pencereden sızan ve tüm odayı dolduran sabah güneşine,
Ekmek üzerine sürülmüş bir parça yağa,
Uyanınca yesinler diye çocuklar,
Halbuki o çocuklar bir daha hiç doymayacaklar,
Bir düş ile düştün yine zihnime,
Ansızın,
Birdenbire…
Tüm sabah sen oluverdin yine
Ve öğlen
Kurda kuşa yem olmuş,
Mahvolmuşum,
Hayat değirmeninde ufalanmış,
Ufalmış,
Kısalmış,
Kaybolmuşum.
Ruhum,
Mekân zindanında bir başına,
Zaman gardiyanım olmuş,
Yazgım ise celladım,
Tüm boyutlarına isyan ediyorum kâinatın!
Zerre kadar varlığım sığmıyor kabına,
Tozlu yollarında eskittiğim ömrümle geldim kapına,
Çıplak ayaklarım keskin taşlarında nasır tuttu yolların.
Ne mal mülk biriktirdim ne gümüş ne altın ne de para,
Hiç muradına da eremedim bu koskoca fani dünyanın.
Ne bir babanın serin gölgesinde gölgelendim ömrümce,
İhtimal odur ki;
Belki kesilir yağmur,
Kuruyuverir sokaklar,
Ölmekten vazgeçer yapraklar,
Acıtmaz artık canımı sonbahar
Ve dökülen yapraklar arasında kumrular,
Mazinin tozlu raflarında solmuş bir resmim var,
Her baktığımda içimde yeniden kanar yaralar.
Bir zamanlar çocuktum, düşlerim vardı benim,
O düşlerin enkazında kayboldu gitti benliğim.
Özlerim tanımadığım o güzel günleri,
Nerede kalmış adalet, nerede hani hak,
Karanlık dünyada kaldı mı sanki ahlak?
Yüreği yaralı bir kuş gibi kaldım kanatsız,
Vatan borcu namus borcu çıktı gurbet yoluna,
Belki uzak belki yakın vardı asker ocağına.
Ana baba hasretine yar hasretini ekledi,
Aslan gibi yüreğiyle vatanını bekledi.


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!