Yemyeşil çayırlar
Ve masmavi gökyüzüyle bir cennetti kırlar.
Kıpkırmızı kan dereye dökülene kadar.
Birden bire soldu kır çiçekleri,
Çayırlar sarardı
Kafamın içinde bir değirmen taşı,
Döner ha babam kendine döner,
Bırakmadı gözümde akacak yaşı,
Yener ha babam kendini yener.
Basamakları kırık dökük,
Gömleği yamalı, pantolonu sökük,
Böyle akşamüstü güneş batarken,
Eskimiş bir merdivenin gölgesiyim ben,
Hiçbir yere ulaşmayan bir merdiven,
Refakat edebilir misiniz zavallılıklarına bu ademin?
Müsaade etmeniz kaydı ile elbette, kendisine.
Vücut sıhhatinde değil bu bunalma hali,
Esasıyla ruh sıhhatinde.
Ehemmiyetsizlikle ehliyetli bu adem,
Mühim olmayan işleri dolayısıyla hayat bulmakta.
Karanlık gecelerde yitirdim ruhumu
Ve gün ışığı nedir bileyen ömrümün,
Her anında aradım huzuru.
Tam da buldum derken yitirdim tüm umutları,
Tam da benim derken kaybettim tüm yarınları,
Keskin kokusu beni çağırıyor;
İçimdeki vahşi kemirgeni.
Açlıkla tüm ruhum sarsılıyor,
Görünce kapandaki leziz peyniri.
Fukaralık en büyük miras atalarımdan,
Çırılçıplak tenime kazınmış harfler,
Ömür tüketen cümleler,
Ne yapsam oluyor ağıtları,
Kabuk bağlamayan yaralar,
Her dokunulduğunda tekrar kanayan,
Dinmeyen gözyaşları,
Mutluluk dediğim uzak iklimlerin nazlı türküsü,
Sevinçler, uzak diyarlarda gezinen kuşların öyküsü.
Gardiyanı ben olan bir karanlığın içinde hapsolmuşum,
Herkes gül bahçelerinde açarken ben hep solmuşum.
Geceler bitmez bilmez bir müebbet mahkum uykusu,
Belli ki esmeyecek talih rüzgârı artık felek bahçesinde,
Beyhude bir bekleyişin sakiniyim hayatımın çehresinde.
Bu bahçede ne zaman esti ki zaten talih rüzgârı esenlikle,
Bu taşlı toprakta hasret güllerinden gayrısı yetişmemekte.
Neden doğdum ben,
Neden?
Bu kadar kemik,
Bu kadar et,
Bu kadar kan,
Bu kadar çileli düşünceler,


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!