Mağdur Şiiri - Mesut Çiftci 2

Kurda kuşa yem olmuş,
Mahvolmuşum,
Hayat değirmeninde ufalanmış,
Ufalmış,
Kısalmış,
Kaybolmuşum.
Pişman doğmuş,
Çile ile yoğrulmuşum.
Pişmişim kor alevlerde,
Dumanı üstündeyken savrulmuşum.
Zemherileri bahar bilmiş,
İçten içe hep sinmiş,
Silinmiş,
Görmezden gelinmiş,
Haymatlos bir piçmişim.
Hiçmişim,
Bir şey zannederken kendimi,
En kıymetli bildiğimi.

Ziyan değilmişim belki ama
Ziyan edilmişim.
Hayatıma her dokunanı,
Yanıma her sokulanı,
Dost bilmişim
Ve asla sezememişim,
Şairin dediği
Dost yüzlü
Ve dost gülücüklü puştları.
Zulamda olmamış hiçbir zaman mahzun resim,
Hiçbir zaman duyulmamış sesim.
Kader beni susturmuş,
İnsanlar beni yormuş;
Sonunda anladım ki;
Hiçmişim,
Mağdur edilmişim.