Dün ateşten geçip kurduk bu yurdu,
Ağustos’ta yaktık umut mumunu.
Ekim’de bir güneş alnında durdu,
Kasım’da bağrına bastı yolunu.
O gün omuz omuza vermeseydik,
Bugün bu gök bizim olmazdı inan;
Aynı sofraya gönül sermeseydik,
Kalmazdı ne vatan ne de bu devran.
Unutma, biz öyle gördük eskiden;
Yan evde matemse, türkü susardı.
Bir gözümüz hep komşuyu kollardı,
Ekmeğin küçüğü bize kalırdı.
Çünkü bizim buralarda hüzün bile yalnız gezmez,
Kapı komşunun tenceresi kaynamazsa,
Bizim çayımız demlenmez.
Şimdi yerin yedi kat dibinde kalan ter,
Denizin koynunda yarım kalan her nefes,
Gökyüzünde yıldız olan o yiğitler...
Hepsi aynı yürek, hepsi aynı ses.
Kendi kabuğuna çekilmek niye,
Bencillik yakışmaz bizim mayaya.
Biri düşse hemen koşardık diye,
Yeniden dönelim o eski haya.
Aynı kilimin ilmekleriyiz biz,
Biri koptu mu, desen yarım kalır.
Birbirine değerse ellerimiz,
En kara kış bile baharı alır.
Dağılmayalım, kopmayalım hiç,
İçimizdeki o vicdan uyansın;
Birbirimize tutundukça biz,
Bu memleket her acıya dayansın.
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 15:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!