Bir Kadın
Gecenin Karanlığına Saklamış Gözyaşlarını
Yüreğini Isıtıyordu
Titreyen Ellerini Üflerken Hayallere Dalıyordu
Saçları Ahenkle Yıldızlarla Dans Ediyordu
Bazen
Çekip gitmek istersin
Duyguların can çekişmeleriyle
Ama nereye nereye
Diye bocalar durursun
Bir karanlığa kapılır saklanırsın
Çiçeklerin Yapraklarıyla Sensizliği Avuttum
Yüreğime Bıraktığın Yangınla Kokarsın Sandım
Her An Çekişinde Hasretini Kavurttum
Özlemi Isıtır Sandım Yanıldım
Mef’ülü Fa’ilatü Fa’ilün
Ben bir çocuğum
Oynayarak büyüdüm
Bir cebinde sapan
Bir cebimde sapan taşları
Pantolonumun dizi yırdık ayakkabım delik
Yanlızlığımda Bahar Açtın Sanmıştım
Gönül Köşküne Renk Renk Dolmuşsun Sanmıştım
Hüzünler İsyanlar Getirmişsin
Gece Gündüz Yara Oldun Kustum
Hortumladın Gözyaşımdaki Sensizliği
Birden bire
Birden bire
Yasamak birden bire
Olmek birden bire
Sevmek ayrilmak
Gözlere bakmak
Ne güzel şey hatırlamak
Bir şey yazmak her kelimede seni bulmak
Yaşamın ölümüm içinde seni beklemek
Geçmiş gitmiş günler hapis yatarcasına
Saçlarındaki aklarda hüsranları üşütmek
Ne güzel şey seni yaşamak
Yüreğimde gizlinmiş hüzün bulutlarından
Seçerek kelimeleri mürekkebi gölgelerden arındırarak
Yalnızlığımın ayrılığının hüsranları kazıyarak
Hasretimin çığlıklarını yarınlara karaladım
Çocukluğumun masumiyet debbeleşmelerini
Senin yüzün güneş mi ay mı
Gözlerin gönlümde açan nergis mi nilüfer mi
Dilime kondurduğun ismin ateş mi su mu
Ey nazlı dilber
Yoluna güller dökeyim
Sonbahar yaprak dökümü gibi döküldün
Yeşil çimenleri kesen bir tırpan gibi
Sensizliği kesti hüzün ayı eylül
Kirpiklerime doladı sensizliğin kırmızılığı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!