Sabah serinde penceremin önünde
Sallanıyor büzüşen anılar
Odamın içinde dolaşıyor hayaller
El sallıyor yalnızlığıma
Her saniye gözümden akan yaşlarla
Boğuluyor
Günüme attığın solmuş anılarımla
Caddeler sokaklar sessiz ve soğuk
Kedi köpeklerde gelmiyor rüzgârla uçurduğun
Kaldırımlara serpildiğin hayallerimi toplamıyorlar
Ağaçların boynu eğik kuşlar gelmiyor ötmüyorlar
Pencerelerim kapalı kapılar sürgülü
Geldi ramazan camiler doldu
Ellrde tesbih dillerde mirildanma
Nasihat bilgi alimlik son sınırda
Namazi ömründe degil.ramazanda
Camiye girisiyle kendinden geçer
Maneviyat iklimin gönüllere estiği
Gece gündüzün nurlandığı
Yer gök tekbirlerle kuranla yankılandığı
Tövbenin dilden gözyaşından toprağa aktığı
Umutlar toplandı avuç içinde
Geleceğim dedi
Hayallerimi öptü, gitti
Havanın soğuk buz tutular
Özlemler im
Düşlerimin gölgesinde bekliyorum
Gün batımları deşse de bendeki seni
Çocukluğumuzda cam bilyeler yuvarlardık
Duvarların üstünde gezerdik
Oyuncaklarımız olmazdı
Kendimize yeni yeni oyunlar bulurduk
Ceplerimize sapan taşları doldururduk
Sapanı tutmaktan avuçlarımız terlerdi
Çocuk bana sorma
Cevaplarını vermek kolay
Değil
İnsan olarak doğduk ama
Farkında değiliz kendimizden
İnsan olmak kolay
Sokakların kaldırım taşlarında üşütüyorum
Gönlümdeki sensizliğin papatyalarının
Yetişmesini
Kirli parmaklarımın arasında dolaştırıyorum
Sensizliğin özlem karelerini
Saçma sapan sözlerle gökyüzüne doğru
Dalından kopan sararan yapraklar gibi
Ömrümden sensizliğini kopardım
Durgun bulanık akarsular gibi
Yüreğimde sevdanı durgunlayıp bulandırıp
Güne bıraktım
Kaderin gözlerimin altına attığı çizikler gibi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!