Sabahın ışıkların vurmasıyla
Yüreğime durdu hasretin
Anılarım daldı gitti yollara
Yıkılıyor özlemimin ayna köprüleri de
Gözyaşlarımın kelimelerimi ıslatmasıyla
Sabah’ın üçünde kalktım
Koştum kâğıt, kaleme
Önce gözlerini çizeyim
Sonra sana öyle
Bir şiir yazayım diye
Ama olmadı gözlerim
Sabah ışıklarıyla aydınlansın umutların
Avuçlarına dökülsün sevdaların
Terlesin anılarınla
İçten içe taşsın hayallerin
Sana ilki damla gözyaşın kalsın
Her sigarayı çekişinde dumanıyla
Çekilmez bu derdi nasıl çekeyim
Sabır ver allahım sabır ver
İnsanlar ikiyüzlüymüş aldanmışım
Sabır ver allahım sabır ver
Bozulmuş bu insanlığın mayası
Yüreğim ve gözlerim dolu
Dilime olmadık küfürler karışıyor
Acılar kederler yarına
Kamçı misali vurur oldu
Sabreyledi nefesim
Kezzap misali yalan
Ey sevdiğim
Sadece bak
Gözlerin değsin Ömrüme
Isıt hayallerimi
Sadece gel
İstersen sus konuşma
Sadece insanlar mı yalnız kalır?
Hayvanlar da yalnız kalamaz mi?
Bazen onların da kimsesi olmaz
Onları da seven olmaz
Sadece insanlar mı yalnız kalır?
Ağaçlar, dallar yalnız kalamaz mı?
Sensizliğin limanından demir almış
Küflenmiş, pas tutmuş hayaller, yarınlar
Ağrıyan kalbime dökülüyor yaşlar
Dudağımı ıslatan hüzün yüklü Şarkılar
Kelimeler soğuk
Rüyalar buz tutmuş
Belki yaşandı gönülleri yıkan duygular
Kimi zaman ağladık kimi zaman güldük
Hüzün kederi nefesimize doldurduk
Geceni bir vakti düşünceye daldık
Koşarak kaştı uykular
Yeni günle sil baştan yeniden başladık
Sorma yaralı yüreğime ne oldu diye
Ömür’ümün denkli yoluna dökmüşsün
Onca acı hüzün katranını çıkmıyor sevdamdan
Bu yol böyle bitmez gidilmez
Günah tüneline kattın aşkın şarabını
İçtirdin durmadan kana kana




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!