Mahmut Çiçekdağı Şiirleri - Şair Mahmut ...

Amca’mdan aklımda kalan
Birkaç şey birkaç gün
Onca yıl geçip giden altmış sene yüreğine
Neşeyi dolduran
Hayatın ağır yükündeki olmazlıkları
Kenara koyan

Önümde duran yıkılmayan bir duvar
Gölgesinde serinlediğim hayallerimi yeşerdiğim
Heybetli bir liman
Kollarıyla yarınlarıma umut uzatan bir çınar
Sarıldığında cesaret bulduğum

Varlığına değer biçemem
Bu candan ötesin dediğim
Kahır hüzünlerin önüne siper olduğum
Çalmadım çırpmadım alın terimi akıttım

Hakkım olmayanı almadım el uzatmadım

Canım Sevgilim
Sen ben bir bakışınla mutlu ettin. Sana bir gün olsun diyemedim SENİ SEVİYORUM diye çocukken bize öğretmişlerdi erkek adam sevgisini belli etmez diye ama biliyor musun dokunuşunla ölüyordum bakışınla sevdamın üzerine özlemlerim toprak oluyordu sana sevdamı bakışlarımla anlatmaya çalıştım sevgimi her gün içimden taşıyorsun sessizce hep adını söylüyorum rüyalarımda sana sarılıp yanaklarından doya doya öpüyordum ruhunu ruhuma katıyordum sen bakma sert duruşuma kaşlarımın eğik oluşuna ellini tutuşumla titriyor bedenim ve kelimelerim dudağım ıslanıyor son gücümle bir çırpıda söylemek
Ama dedim ya öğrettiler erkek adam sert olur gülmez sevgisini belli etmez söylemediklerim saplanıyor yüreğime uğraştıkça önce bir oooh diyerek seni seviyorum demeyi ama kilinmişçesine kalıyor kelimeler kursağımda kaç sefer geçtim karşına sana bakmaya çalışıp şöyleyim seviyorum diye
Ne yaptıysam olmuyor şiirler okuyayım dedim kaset doldurayım dedim yapamadım korktum erkek adamı yaptığına bak derler diye bir hocanın konuşmasını dinledim eş dostunuza söyleyin diyordu
Sevdiğinizi bir doktorda diyordu ki seviyorum demek hem sizin hem de sevdiğinizi mutlu eder gençleşir duyguları demeye çalıştıkça gözlerim etrafı seyrediyordu erkek demez sevdiğini belli etmez kulağımda çınlıyordu bırakmıştım sevdiğimi söylemeyi aklıma mektup geldi işte şimdi özgürce söylüyorum biliyor musun
SENİ SEVİYORUM

Ömür Dediğin ne ki
Ya siyah beyaz veya
Renkli kısa metrajlı bir film
Yâda kısacık bir roman gibi
Ömür dediğin ne ki
Ağacın dalından kopup düşen

Çekilmez oldu artık
Yaşam sanki bir yük
Hiç tadı anlamı yok
Çaresizlik öylemi öyle büyük
İçimden çıkarabilsem seni
Sevmiyorum diye haykırsam

Ölmene gerek yok ki
Cennet cehennemi görmene
Bak kendine kör kuyunun dibi
Arzuların nefsin
Güneş ışığı gibi yanmak haramın
Altında

Sokakların kaldırım taşlarında üşütüyorum
Gönlümdeki sensizliğin papatyalarının
Yetişmesini
Kirli parmaklarımın arasında dolaştırıyorum
Sensizliğin özlem karelerini
Saçma sapan sözlerle gökyüzüne doğru

Dalından kopan sararan yapraklar gibi
Ömrümden sensizliğini kopardım
Durgun bulanık akarsular gibi
Yüreğimde sevdanı durgunlayıp bulandırıp
Güne bıraktım
Kaderin gözlerimin altına attığı çizikler gibi

Çocuklar
Eskiden benim hayallerim vardı
Tomurcuğu açmamış bir gül gibi
Uykuma girmeyen düşlerim vardı
Zamanla onları tükettim
Ve