Korhan Külçe Şiirleri - Şair Korhan Külçe

Koray sabahları erken uyanmayı her zaman severdi ama artık bu sabahların anlamı bambaşkaydı.

Pencereden süzülen gün ışığı, odanın içine ince bir çizgi hâlinde doluyor; Karamel yatağın ucunda kuyruğunu sabırsızca yere vuruyordu. Koray gözlerini açtı, bir an tavana baktı. Ev sessizdi. Ne sabahın erken saatlerinde sinirli bir öksürük sesi vardı ne mutfaktan gelen çakmak çıtlamaları… O sessizlik, eskiden ürkütücü gelen bir boşluktu ama şimdi hayatının en kıymetli armağanıydı.

Yavaşça kalktı, mutfağa geçti. Kahve makinesini çalıştırdı, Karamel’in mamasını kabına koydu. Makinenin çıkardığı o tanıdık uğultu, artık evdeki tek “gürültüydü”. Perdelerden içeri süzülen ışıkla birlikte mutfak canlanıyor, duvarlar sessizliğin huzuruyla doluyordu. Koray kahvesini alıp pencerenin önüne geçtiğinde yüzünde fark edilmeden bir tebessüm belirdi.

Hayattaki en büyük hata, kontrol edemediğin şeyler için ömrünü harcamaktır. İnsan çoğu zaman gücünün yetmediği alanlara takılarak kendini tüketir. Hava nasıl olacak, ekonomi nereye gidecek, siyaset kimden yana dönecek, insanlar arkandan ne konuşacak… Bunların hiçbiri senin doğrudan hükmedebileceğin alanlar değildir. Ama zihnini en çok işgal eden şeyler genellikle bunlardır. Sonra da yorgun, öfkeli ve çaresiz hissedersin. Çünkü enerjini sonuç üretemeyeceğin yerlere akıtmışsındır.

Oysa asıl mesele dışarıdaki fırtına değil, içerideki düzenidir. Dünya karışık olabilir; önemli olan senin kafanın içinin sağlam kalmasıdır. Zihin de mide gibidir. Bozuk yemek yediğinde kusarsın. Peki bozuk düşünce, kirli bilgi, sürekli felaket haberi tükettiğinde ne yapıyorsun? Çoğu insan hiçbir şey yapmıyor. Zihnine giren çöpü temizlemiyor, sonra da neden mutsuz olduğunu anlamıyor. Oysa çöp giren yerden gül bahçesi çıkmaz. Ne izlediğin, ne dinlediğin, kime kulak verdiğin; karakterini ve ruh halini şekillendirir. Gündemini başkaları belirlerse hayatını da başkaları belirler.

İçindeki ses en kritik noktadır. O ses seni ayağa kaldırabilir de yere serebilir de. Sürekli seni küçümseyen, hatalarını büyüten, “sen yapamazsın” diyen bir iç sesle ilerleyemezsin. Ama o sesi disipline edersen, en büyük destekçin olur. Hayat dışarıdan önce içeride kazanılır ya da kaybedilir.

Eskiler sözü az, manası derin tutardı:
“Karnının doymayacağı yerde açlığını belli etme.”

Bu, ekmekten önce kalbi anlatan bir uyarıdır.
Her sofra doyurmaz insanı,
her kulak dinlemez,

Günümüz modern hayat anlayışına göre, kadının özgürce yaşama hakkı vardır. Bu hak ona doğuştan verilmiştir; hiçbir erkek, aile ya da toplum bu hakkı elinden alamaz. Kadın ister çalışır, ister her gece gezer; ister dünyayı dolaşır, ister kendi sessiz köşesine çekilir. Kendi bedeni, düşünceleri ve yaşamı üzerinde söz hakkı yalnızca kendisine aittir.

Bazı modern çevrelerde, kadının bedenini ve benliğini istediği kadar erkekle paylaşmasının onu “kötü” bir kadın yapmayacağı savunulur. Farklı erkeklerle yeni deneyimler yaşamak, kimilerine göre kadının en doğal hakkıdır. İsterse her gece bara, meyhaneye gider; gecelerini ışıltılı masalarda, kalabalıkların içinde geçirir. Bu yaşam biçimi, çağdaş toplumun temel taşlarından biri olarak görülür.

Benim çevremde tanıdığım modern insanlar da genellikle bu düşünceleri dile getirir. Onlara göre özgürlük, sınırsız deneyimlerle iç içe geçer; bireyin tercihleri hiçbir toplumsal kalıba sıkıştırılamaz. Bu bakış açısı, bazıları için bir yaşam felsefesi, bazıları içinse derin bir yabancılaşmanın göstergesidir.

Bir kadının gülüşüyle doğar sabah,
Işığa keser evin duvarları.
Bir annenin sevgisiyle bereket iner sofraya,
Lokmalar şükrün tadına bürünür.

Sevgiyle yaşayan bir Kadın varsa evin içinde,

Mutlu Olmadığını Söyleyen Kadına 'Geri Gel' Denilmez

Aşk, insan ruhunun en ince, en kırılgan dansıdır; bazen ahenkle süzülür, bazen bir adımın yanlış ritmiyle bütün melodi bozulur. Bir kadın o dansın ortasında durup, gözlerini yere indirerek, “Mutlu değilim,” dediğinde, o sözler bir anlık hezeyanın ürünü değildir. O söz, aylarca, belki yıllarca süren içsel bir yolculuğun, sessizce büyüyen bir farkındalığın yankısıdır.

Böylesi bir cümle, kalpten kopan bir sitem değil; bir ruhun kendi hakikatine uyanışıdır. Kadın, o an yalnızca bir ilişkiden değil, aynı zamanda kendi içindeki zincirlerden de özgürleşir. Ona “geri gel” demek, bu özgürlüğe ket vurmaktır; kendi korkularımızla, yalnızlığımızla yüzleşmek yerine onun yolunu kapatma çabasıdır.

***Narsist Bir Kadınla Hayat Kurmanın Bedeli;

Evlilik, insanın yeryüzünde bulabileceği en güvenli limanlardan biri olmalıdır. Fırtınaların ortasında, sığınılacak bir liman…

Gündelik hayatın ağırlığını hafifleten, insanı kendine yabancılaştıran dünyada yeniden “evinde” hissettiren bir bağ. Fakat bu liman, yanlış kişiyle paylaşıldığında fırtınadan korunmak yerine, bizzat fırtınanın kendisine dönüşebilir.

Zihin, istikrarsızlığı sevgi olarak değil, tehdit olarak kaydeder.

Tutarsız sevginin açtığı yara sessizdir; ama derinlerinizde, taşınması güç bir ağırlıkla yaşar.
İnsanı yıkan şey, büyük bir ayrılık değil çoğu zaman;
bugün dokunup yarın çekilen elin,
bir an değer verip bir sonraki an yüz çeviren bakışların,

Bir erkeğin omuzlarına yüklenen “Koca”lık, sıradan bir sıfat değildir. O, taşıması ağır bir taç, girilmesi çetin bir meydan, yürünmesi dikenli bir yoldur. Bu yol, yalnızca karşısındaki kadının güveniyle, saygısıyla ve teslimiyetiyle anlam bulur.

Çünkü erkeğin liderliği kabul görmüyorsa, o zaman omuzlanan yük ne kadar ağır olursa olsun, bir değer ifade etmez. Liderliğin reddedildiği yerde düzen değil, yalnızca kaos vardır. Ve kaos, damla damla, gün be gün erkeğin ruhunu kemirir.

Bugün birçok kadın, evlilik nimetlerinden faydalanmak isterken, eş olmanın sorumluluklarını geri plana atıyor. Korunmak, desteklenmek, evlilik statüsünün güvenliğini yaşamak istiyor; fakat aynı zamanda “özgür ve güçlü” olma perdesinin arkasına saklanarak, sorumluluğun tüm yükünü kocasına bırakıyor. Krizi senin çözmeni, faturayı senin ödemen, yarayı senin sarman bekleniyor.

İlişkilerde erkekler çoğu zaman en başta sorumsuz değildir.
Zamanla pasifleşirler.

Çünkü çoğu ilişkide yönetim fark edilmeden el değiştirir.

Başta küçük şeylerle başlar bu.