Korhan Külçe Şiirleri - Şair Korhan Külçe

GAİPTEN BİLDİRİYORUM

Gaipten bildiriyorum…
Sesim rüzgârın arasına gizlenmiş bir fısıltı, gecenin en kırılgan anına düşmüş bir gölge.
Beni duyanlar bilir, duyamayanlar zaten işaretlere bakmayı çoktan unutmuştur.

Geçmişte yapılan hataların geleceği yok etmesi…
Aslında bir yanılgıdan ibaret.
Yine de insan, bazen kendi gölgesini bile karanlık sanacak kadar yorulur.

Geçmiş, zamanın unutmayan eli gibidir;
dokunduğu yerde iz bırakır,

Ve bazen, aşkı bitiren şey bir ihanet değil; geçmişin kalpte yankılanan sesi olurdu. Bir taraf değişmişken, diğer taraf hâlâ aynı noktada duruyorsa… zaman bile bazen iyileştiremezdi.

***Akşamın Eşiğinde;

Güneş batmaya yüz tutmuştu. Perdelerin arasından sızan solgun ışık, salonun içine uzun gölgeler düşürüyordu. Mert, pencerenin önünde ayakta duruyor, ellerini sımsıkı kenetlemişti. Sanki ellerini bıraktığında tüm kelimeler dökülüp yere dağılacak, bir daha toplanamayacaktı.

‎‎“Bıraktığımız, bıraktığımız yerde değildir ya da
‎bulduğumuz, bıraktığımız kişi değildir.
‎Ve bazı aşklar, geri dönüldüğünde yalnızca bir yanılsamadan ibarettir.”
‎

** Gençlik Aşkı

Hayat, bir yol ayrımıdır bazen; kimi yollar birleşir, kimi yollar sonsuza dek ayrılır.

Gidenler, ardında bıraktıklarıyla mı anılır, yoksa geride kalanların kurtuluşu mu olur? Bu soru, kalbin en kuytu köşelerinde yankılanır.

Gidenler, kaybettiklerimiz midir, yoksa bir anlık acıyla kurtulduklarımız mı? Her ayrılık, bir ders; her veda, bir aynadır ki, kendimizi ve gerçeği onda görürüz.

Lütfen önce videoyu izleyiniz.

/

Adam, öfkesini kontrol edemeyeceğini anladığı o en ağır anda, çocuğuna zerre zarar gelmesin diye kendi canını yakan yolu seçip evi terk ediyor. Bu bir kaçış değil; bir babanın kendinden bile evladını koruma iradesi, en zor imtihanın sessizliğidir.

Görünür Olmanın Yükü: Kadının Sosyal Medya Zorunluluğu

Çağımızda insanın elinde taşıdığı telefon, artık yalnızca bir iletişim aracı değil; kendi kimliğini sergilediği, görünürlüğünü kanıtladığı bir vitrin. Sosyal medya, hayatın sahnesini evlerimizin içine taşırken, özellikle kadınlar bu sahnede daha görünür, daha incelenir, daha tartışılır hâle geldi.

Kadın, bir fincan kahveyi bile paylaşırken aslında yalnızca o anı değil, kendi imajını da kurgular. Filtreler, estetik dokunuşlar, pozların arkasında gizlenen görünmez bir ses vardır: “Beni görün. Beni onaylayın.” Bu, çoğu zaman farkında olunmadan bir alışkanlığa dönüşür. Bir süre sonra, yaşanan anın kendisi değil, “paylaşılabilir” olması kıymet kazanır.

Aşk sözle değil, bakışla başlar.
İki insanın gözleri bir anlığına kilitlendiğinde, zaman yavaşlar.
Orada kelime yoktur ama anlam vardır.
Ses yoktur ama titreşim vardır.

Göz teması olmayan aşk ise uzaktan izlenen bir tablo gibidir.

Günümüzde evlilikler artık gri alanlarda yaşanmıyor; “ya hep ya hiç” uçlarına savrulmuş durumda. Eşten hem güvenli bir liman olması hem de aynı anda macera ortağı, sırdaş, en yakın arkadaş ve duygusal terapist rolünü eksiksiz biçimde üstlenmesi bekleniyor. Standartlar bu kadar yükselince, beklentiler karşılandığında eşsiz bir mutluluk, karşılanmadığında ise telafisi zor bir yıkım yaşanması kaçınılmaz hâle geliyor.

Bunun temel nedeni, evliliğin tarihsel işlevinin değişmiş olmasıdır. Evlilik artık hayatta kalmak, düzen kurmak ve üremek için yapılan bir birliktelik olarak görülmüyor; “ruh eşini bulma” projesine dönüştürülüyor. Bu dönüşüm romantik gibi sunulsa da gerçekte ağır bir yük yaratıyor. Çünkü bir insandan hem düzen hem heyecan, hem güven hem tutku, hem istikrar hem sürekli coşku beklemek insan doğasına aykırıdır.

Modern hayat bu beklentiyi daha da körüklüyor. İnsanlar köpek gibi çalışmak zorunda; zamanları dar, enerjileri sınırlı, stresleri yüksek. İş dışı kalan kısa hayat diliminde mutlu olmak istiyorlar ve bu mutluluğun tamamını evliliğin içine yüklüyorlar. Evlilik, hayatın tamamını telafi etmesi gereken tek alan hâline getiriliyor. Böyle olunca eş, bir insan olmaktan çıkıp çok işlevli bir mutluluk makinesine dönüştürülüyor.

Yalnızlık, bir tül değil, bir kefen gibi sarar onu; boğmaz, ama nefesini keser. En mağrur yürek bile, bir anlık sevgi için ağlar. Bu ağlayış, onun en derin, en sessiz, en kırık ağıtıdır.

Güçlü kadınlar yalnız kalır; çünkü güçleri, onları hem taçlandırır hem lanetler. Ve bu, onların en hüzünlü kaderidir.

Güçlü kadın olmak, bir lanet gibi ağır gelir. Onlar, kalabalıkların hayran bakışları altında parlar, ama bu parlaklık bir tuzak gibidir.