Korhan Külçe Şiirleri - Şair Korhan Külçe

Ceren çocukluğunu hep tek bir kelimeyle anlatırdı: “Normal.”

Bu kelimeyi söylerken ne sesi titrerdi ne de gözleri uzaklara dalardı. Sanki kendi hayatını değil de, yarım yamalak bildiği bir yabancının özgeçmişini okur gibiydi. Düz, duygusuz, risksiz. İnsanlar genelde bu cevaptan tatmin olmazdı. “Nasıl yani normal?” diye sorarlardı. “Hiç mi ilginç bir şey olmadı? Hiç mi mutlu olduğun bir an yok?”

Ceren o anlarda susardı.

O zaman daha açık, daha sert ve saklanmadan söyleyelim:

Bugün ortada bir erkeklik krizi var.
Ama bu kriz “erkekler çok baskı altında” diye değil; erkekler sorumluluktan kaçmayı öğrendiği için var.

Birçok erkek, hayatında ne istediğini bilmiyor ama bir kadının hayatında yer kaplamaya çok hevesli.

Nermin bir zamanlar dansı nefes almak kadar doğal yaşardı.
Mutfakta çay kaynarken ayakları ritme girer, salonun ortasında dönerken saçları havanın hafifliğine karışırdı.
Müzik onun için sadece bir ses değil, kalbinin dışarıya açılan gizli penceresiydi.

Sonra bir gün…
Kimsenin tam anlayamadığı bir sessizlik çöktü içine.

Bazen birine kırıldığınız an değil,
ona kırılacak gücü bile kendinizde bulamadığınız an başlar kopuş.
Çünkü bir yerlerde sessizce şu duygu çöker: “Artık değmez.”

Öfke yorulur, sitem susar, hesap sorma isteği kül olur.
Kalbin kapıları gürültüsüzce kapanır;

Dikkat Önemli Uyarı: ''Karşınıza Yanlış Kadın'' çıkabilir

Adam, sabahı emekle karşılar;
Avuçlarında nasır, gözlerinde umut.
Her lokması alın terinden doğar,
Sabırla örülür yarınlarının umudu.

Lütfen videoyu öylesine açıp geçmeyin. Gözünüzü vererek izleyin…

/

Çünkü o iki bıcır kız, bugün takdir edilmeyi sonuna kadar hak eden genç kadınlar.
Kendilerini de, onları böyle yetiştiren ailelerini de tebrik etmek gerekir; zira bu çağda böylesi kızlar yetiştirmek ayrı bir başarı artık.

DOMİNANT KADIN VE EŞEK SELAMİ

Diziyi çocuklar da izlediği için, gerçeğin tamamını gösterememişler. Ama hepimiz biliyoruz ki gerçek hayat çok daha acımasız.

Durun, gerçekte ne olduğunu ben size anlatayım;

GİRİŞ

Sigarasının alevi, evin sessizliğinden ve sevdiklerinin nefesinden daha değerli olan her eş ve anne, fark etmeden kendi gölgesini uzatır. Kendisini unutur, çocuklarını unutur; dumanın ardında kaybolur.

Evde sessizlik ağırdır, nefes aldırmaz. Duman, odaları kaplar, zaman donmuş gibi kalır, ve gölgeler büyür. İçindeki sessizlik, suskunluğun en derin haliyle kendini hissettirir.

Birader…
Şunu net söyleyeyim:

Erkek adam kendi zihnini zindana çevirmez.
Kendini o hücrede volta atan mahkûma dönüştürmez.

Bazen insan kendini tarif edemez.
Depresyonda değildir.
Dağılmamıştır.
Hayatının somut tarafı yerli yerindedir.

Ama göğsünün ortasında bir ağırlık vardır.