Kemal Müftüoğlu Şiirleri - Şair Kemal Mü ...

Aşkı tanımadan
Çok şey güzeldi,
Tanıyınca hayatın
Kendisi oldu.
Korkuyorum birgün
Bitecek diye,

Bizi ayıran İstanbul üzgün
Öksüz çocuk yalnızlığında
Bıraktığın yer.
Aşk gerçekse
Prangaları eskitir
Mezara dek sevdiysen eğer.

Ayrı düştüğümüz onbeş yıl oldu.
Ne bir haber aldım ne karşılaştık
İlk defa bu gece rüyamda gördüm
Bu zor ayrılığa bizde alıştık.

Hayat bu bir anda herşey değişir

Hem okuduk hem de yazdık
İmkan bulunca da gezdik
Çok şeyin sırrını çözdük
Tek insanı çözemedik.

Bazen güldük bazen kızdık

Görür görmez sevdim
Kadının birini.
Kahvenin en güzel tonu
İri gözlerini
Bir ressama ilham verecek
Narin ellerini.

Bir gün senden önce ölüp gidersem eğer
Ela gözlerimi sana bağışlıyorum.
Benim gözlerimle bak kendine bir kez.
Seni nasıl gördüğümü anlayacaksın.
Bir gün vefalı bir kalp ararsan eğer
Hiç tanıyamadığın kalbimi de al

Birçok bahçe gezdim bir çok gül gördüm
Bir gül var ki hiçbirine benzemez.
Sanki kan damlası her bir yaprağı.
Onu ancak gülü bilmeyen sevmez.

Koklamaya kıyamazsın solacak diye

İnsan için devasa
Evrene göre küçük.
Boynu doğuştan bükük
Ey günahkar gezegen.

Böyle başın dumanlı

Daha dün gibi sanki ayrıldığımız.
Oysa bir çok uzun yıl geçti aradan.
Ne ölümsüz anılardı yaşadığımız
Selam olsun o yıllara buradan.

Artık tüm sahiller hüznünle doldu

Akşam yat sabah kalk.
Hep aynı döngü.
Bazen şartlanma
Bazen tuluat.
Hızla geçiyor
Bu garip hayat.