Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

ilk sabah ışıkları yaralarken yüzünü
özlemlerle kınalanır hüzünlerimin rengi
kendimde kiracıyım
kahkahalarım çarçabuk ölümlü
yedi iklim harcadım
uykusuna duracak bir bekleyiş

çığrıştık saksının güne uğunmasına nispet
çığrıştık pul pul döküldü tan yeri ışıldamamızdan
hangi divana varsak dürüstlüğün soya çekimi bizdik
biz ola geldik kendini inkar etmemekte yitirmemekte
kendini bilirlerde inci dişli mor küheylan
bedrettin haydar kemal deniz

bir zaman uzaklık uyurdu düş zamanlarında
şimdi bütün gemileri uyandı erdemli özlemlerin
yazgımdı tan yerine gizlemek yorgun sabahlarımı
otlar bürürken bilgeliğini kapıların tokmaklarında
gözlerimin...

çizdin beni
anlaşılır değilim
bakışlarınla anılır şiirlerim
uyruğum seni sevmek

bir umuda canan olmaktı hep önceliğim

bırak koy git dağlarımı sendeledim rüzgarınla
sapla samanı karıştırdım aşk ne ki şahin kanadı mı
dere tepe düz gittim sevdim eğri büğrü aklımla
bilsem ırastlaştığım bakışların em mi yaram mı

kavalım elimde sarı kağıt çizik çizik meramım

yağmurları kovaladım çocukluğumda
gemilerle kaçmak istedim uzak adalara
korsan gemilerin macera perest kahraman miçosu
sarhoş olmak istedim büyük adamlar gibi
çok güzel sevgililerim olsun istedim
büyük aşklar yaşamak istedim onlarla

aştım aşılmazları sarsıntılı biraz bulanık
gölgeler yandı içimde dayanamam gayrı
sular seller götürür evlerimi belki yanık
ihtimal ki şehirlerimiz aşık ülkelerimiz ayrı

senden alamam verdiğim bakışlarımı ürkek

gözlerin düğmeleri yüreğimin
bakışlarınla iliklerim açık yaralarımı
sonsuzluk iki tanedir böylece
yalnızlık bir...

sonsuzluk iki kere kahve rengi

nehirler aramızda eski kavak ağaçları
somun gevreği sabahları ellerimiz titrek
güvercinler sızarken dışarılara çatılardan
buzlu camların ardında menekşe çay bahçesi

kireç badanası kokulu bahçe duvarları

gece sızıyor gözlerime
bu evren benim değil
kaldırımları ülkem yaptım
tek derdim sonbaharın üzdüğü
yapraklara basmamak