Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

bir zaman uzaklık uyurdu düş zamanlarında
şimdi bütün gemileri uyandı erdemli özlemlerin
yazgımdı tan yerine gizlemek yorgun sabahlarımı
otlar bürürken bilgeliğini kapıların tokmaklarında
gözlerimin...

çizdin beni
anlaşılır değilim
bakışlarınla anılır şiirlerim
uyruğum seni sevmek

bir umuda canan olmaktı hep önceliğim

bırak koy git dağlarımı sendeledim rüzgarınla
sapla samanı karıştırdım aşk ne ki şahin kanadı mı
dere tepe düz gittim sevdim eğri büğrü aklımla
bilsem ırastlaştığım bakışların em mi yaram mı

kavalım elimde sarı kağıt çizik çizik meramım

yağmurları kovaladım çocukluğumda
gemilerle kaçmak istedim uzak adalara
korsan gemilerin macera perest kahraman miçosu
sarhoş olmak istedim büyük adamlar gibi
çok güzel sevgililerim olsun istedim
büyük aşklar yaşamak istedim onlarla

çoğalır sonsuzluk içimde
an be an şiirler böyle sahipsiz
seninle herşey arasında orantısızlık
sen herşey herşeyse bir hiç
bugün nasıl sevsem diye seni tek derdim günüm
tek gerçek bende

sana susar kuşlarım sokak sokak

ben ev ev hayat kırıntısı

evren harikadır
sen içindeyken

iç yıkıcı bir sarısı vardı ışığın
nokta nokta giden adımlara yakıştı da
yanıbaşımdan
beni olduğum yere çakan özlemi düşünmeden
söndü uzağıma...

akin sıcakları bıraktı çocuklar
çoğunlukla anısı kırılgan tatlı yeşilli
yaklaşanı bilememektir hayatın ta kendisi
sonuçta erken çöken kışın üşütmesidir
ve nedense her öykü hep son öykü...

öğle rengi ben
ayrılık anlayışlı
herşeyim onun

I.

havalar çok soğurdu
gördüğün her dal
kahvenin griye dönüşü
eski zamanları bile düşlemeye üşenirdin