Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

terim damlıyor kaldırımlara
dipdiri bir mevsim
yalnızlığımda karıncalanırken
polen tozu gülümser yüzüyle
yeni hayatlar peşinde...

gece süzgün
geçkin sevdalar deminde
ağlıyor içimiz...

bizden geriye
sıtmalı sevdalar kalır

gece kelebeğim gelmedin
tiradına yoksunluğumun
ölümü zenginleştirdik
ölüm daha zengin benimle

fırsat gördüm bir anlığını

fidel fidel
sierra maestro dağları ne söyler
puronun dumanlarında kallavi samba
dünyanın tüm halkları
ezilenler

kanat çırptı bir kelebek
rüzgarı yüreğimde

bakımlı oda sarmaşığımdı o güzel günler
floransan lambanın eşliğinde
umutlu siyah beyaz filmler izlerdik
bayram ağzı telaşları gibi
çocuksu mavi elbiseli...

yalnız ve tutarsız bir kış renginde
gelişinin özlemli başlangıcı
gözlerim nedense dingin pencereme uğunuşuna

kaçkın bir kuşun kararsız kanat çırpışlarına vurgunluk bu
lamı cimi yok sapkın bir serüvenin karanlık dolambaçlarında

bakışlarının kanı sıçramış her yanıma
son kez bizim için toplanıyor orkestra
hayat dalların arasından sızan günışığı
ölüme çare şiir özlemek gelmeyecek olanı

tarih eskidi gözlerimizde
bana bakışında donakalınca yeryüzü

ve o bana dedi ki:

'sevdim benim için uykularından kaçmanı

seni aramak öğle sonralarına benzerdi
gölgeli aralar kadar acımtrak ama dirençli
yaz sıcağına bezgin duvarlar nasıl suskunlaşırsa
kış akşamlarında...

toprak evler sıralanırdı yoksul göçebeliğimize