Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

ince yağmur sen
çocukluğumun tadı
yaprak tanrısız

İnce

şu kar tanesi
dolanır da başımda
değmez alnıma...

ben görünmez adam çarli
film kahramanlarının şaklabanlıklarına özenen
okul kaçkını
papatya ormanı arayıcısı
böğürleri gölgeli dağlara düşünceli
sonsuzadek kırlara açılmak derken

susadım gözlerinde yüzdürdüğüm
beyaz gemilerin ulaşmak ümitlerine...
portakal çiçeklerine koşar gibi
kulaçlıyorum zaman denizinde
kuşlara dar ağaçları kurulmasın diye
sevgiye itimatlı dönencelerde

senden hüzünlerle büyüdüm
belkisi en çok
karanlıkta tutarak sonunu
aramızdaki lunaparkın...

yarısı gerçek bu didişmenin hayatla

kış bitti derken
sen misin çıkan karşıma
ilkyaz yağmuru

kavşak ağaçları
iyimser tutkularıyla
uzatmışlar kollarını
bana kesin...

ılık rüzgarla fısıldaşıyoruz

iki kuru sözle geçiştiremem
kasabalı güneşin güzelliğini
almalıyım sıcaklığını koynuma...

anlar bilirim çoğunluğu kış rengi
soğuk sevilmelere muhtaçtı gövdem

seni anışım
herşeyin ilk günü gibi

hiçbir şeyin bütününe kıyamıyorum
nedense...

çöllerim filizleniyor nemiyle
her anı ilk gibi bakışlarının
her anını ayrı ayrı tanıdığım
ayrılığıma tek yabancı
kayalıklarında otlar bitiyor kabuslarımın
yalnızlık uçurumumun yankısızlığı dallanıyor