Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

domateslerim yandı sobanın yanında
ağladım çooook yıldızlar kadar
dereden yengeç yakaladım beslemek için
kızlara laf attım çeşme önünde
hayatımın ilk ve son balığını tuttum merginafonla
adaşımın aşık olduğu kızın ablasına aşık oldum

I.

hasta bir tezatsın sen istanbul
boğazın bol gemili poyrazın ince
hasta bir tezatsın erguvan zamanlı
kavuşmaya istikametli değil

göğermiş soğan gibi
gelir konarsın gönül soframa
yeşil bir çocuk olur
bu bahçe
bu çağrışlar
umudun karasabanına sürmektir kendini

gözlerim üzerimde doğum izi
geçmişe döndüğüm an kirpiklerim dökülür
bir sen kalırsın bakışlarımdan geriye
sesinse soluk soluğa uzaklaşır
mutluluğum gibi
hiç dokunmadığım

ağaçlar küserdi havalara
sokaklarda suskun bir gri
sadece benim bildiğim
çok farklı bir
hayata tutunma şeklidir
gözlerini düşünmek

günlerim nasıl geçiyordu bilmiyordum
çocuk parkında yaram kanıyordu su içmek istiyordum
sabahım uyumak bilmezdi akşamım uyanmak
etine dolgun intiharlarla süslerdim anlatımsızlığımı
aşk vardı ben vardım çöl vardı sen yoktun
sesime giydirecek elbise bulamazdım

düşlerimde kalan gölgendir ruhumun tek elbisesi
senden arta kalan üşümekle geçiyor ömrüm
ölüm müsveddeyse ayrılığın var ya

sahte dal kırıklarıyla oyalanmaz yüreğim
nerde bir yaprak değdiyse alnına

bana bakma
kıyamam gözlerine
bakmana bana bile
bırak yıpranmasın bakışların
ben sende kendime bakıyorum zaten kuşkulu
gecenin örtüsüne baktığın sessizliğin umuduna gülüştüğün gibi

başıboşluğumda kaçmak isteği sıkıntısı
bir şeyler yanlış gidiyordu manzaram bozuk
sigaraya başlamayı düşündüm kaç kere
ne mutluluk altın tepsideydi ne mutsuzluk umurumda
gözyaşlarımla hafifleyemedim hayır yoktu denizlerden
sözcük azığım bitmişti

içimdeki bulut tarihsiz sislenir
ölüm de ıskalanır eskir bütün belirsizlik
hiç görmediğim başka bir istanbul olurdun
bahtı açılınca aniden bütün dalgınlıkların
yaprakların arasına sığmayan gün ışığını
kıskanırdın...