Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

gece sızıyor gözlerime
bu evren benim değil
kaldırımları ülkem yaptım
tek derdim sonbaharın üzdüğü
yapraklara basmamak

elimle güneşi tuttum
kimse inanmadı
ağrımı ateşe attım
ateşler ağladı
geçmiş geçmiş değildi
ama gelecek geçmişti

müthiş sardın yavru köpeğim şimdi benliğimi
iki parmağımın arasında yanağındaki
kirpik taneciği
su bardağında soğuttuğun açık çayın
ve şehla iki kahve çekirdeğin alırken yorgunluğumu

bulutlu uğultuları diner ömür sokağının
yağmur soğuğu yemeyi unutunca düşlerin
sahnede perdeleri çekilmiş pencereler
buğulu atmosferleriyle yıkarlar
bütün acı duvarlarını...

yüzüne karşı konuşmak gibi uçurumlu yalnızlık
yanıbaşımda öğle yemeğinde işçiler umutlu taze ekmek
evlere bakamam kapıları anımsamaktır anımsamayı
ölümler içtimaya geçmiş içine kapanık değil mezarlık
sana yazdım burada ve buradan başlayarak başkası gibi
sinemalarda hep birbirimizi izledik koltuk numaralarımız aynı

E Sen Şimdi Gidecek Misin

sen şimdi gidecek misin
peki ben kimi beklerim şimdi
nefes nefese
kırlangıcın yuvasını yapması gibi

su haykırdı üstüme
her yanımda ışıklar kırıldı
yoksullaşan bir şehrin
yağmura tutuluşu gibiyim
aç çocuklar gibiyim
serüvenimin nasıl başladığını

E’siz Mevsim Sarhoşluğu

eski yağmurları istiyorum E
bu söylence hiç bitmeyecek
beti benzi soldu mevsimlerin
gök gürlemiyor usul usul

kimden kaçsam uzaklığımızın tadı
herkesteki sende sendeki herkes olmuşum
meğer...
meğer...
bulvarlar boyu boğulurcasına soluduğum
kimliksiz bir akşam soğunun

günler kış hüzün meyvesi ekşi mi ekşi
akıl gider eski şarkılara dalıp gider gözlerim
oturur düşünürüm kimbilir çocuk yüzünle
ağaçlara bakıp kırptığın kirpiklerinin tadını
unutmuşçasına attığım adımlarımda senin tazeliğin
uzak öykülerde solar içim kadehimde sıcaklığın uçarı