Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

sokulgan olan tek yalnızlığımızdı
ah o orman kaçkını çocuksuluğumuz
obsesif durumlarla kaçtık öyle kendimizden ve kentimizden
yalnız bir yalnızlık değil
çoğul bir yağmur gibi
damlaların birbirine hiç değmediği

yalanların çocuğu olamadım ancak kendimi kandırdığım çok oldu.ama sadece kendimi.yalnızlık belki kandırmaktır kendini.oyunların adamı ben değilim. sensiz bu şehrin masumane sokaklarında at koşturduğum, köhnemiş burjuva neonlarında sensizliğin anlamı üzerine düşündüğüm çok oldu.inan sabahlarına uyanamadığımız yalancı hayatların çıkışı yok sığırcık kuşum.
yalanlar yaralı 'o' kuşun kanatlarındaki titrek örselenmişliktir bana inan.ne mutlu yalnızlığımıza.biz günün adamı değiliz.olamayız.sonumuz madaralık olsa olsa.
zamanı bırakalım zamanı düşünmek yakışmıyor bize.zamansızlık bizi bizle tutuşturan.zaman kopuş biteviye.zaman yalanların zorlaması benliğimizi. tepkilerimiz,gülüşlerimiz,düşlerimizin gözlerimizde alevlenmesi,soluğumuzun hiç değişmez kokusu,yaşamamız evreni düşüncelerimizde ve yüreğimizde.
zamanı birlikte aşabilir,yener,anlamını yokedebiliriz ancak.bu anlık düşlerimde bile ilk anki gibi olduğunu bilmene bağlı.
aşk çocukken mahallenin kızlarının ismini duvarlara çişimle yazmama benzemiyor hiç.
mahalle aşkımın küloduna bakıp rüyalara dalmama hiç benzemiyor.onlar çocukluğumuzun zamanı aşmaları olur olsa olsa.

bil ki gülümseyecek gök
katran kırıntısı kurşunî bir kalabalıkta
düşlerimizin gaz lambalı bozkırsallığına...

bil ki deniz kuşlarıyla birlikte söyleyeceğiz
ıraklara son şarkımızı

isim:özlem
şehir:gözlerin
bitki:kulaklarına küpe yaptığım çürük kirazlar
eşya:turuncu papatyalı tokan
artist:mutlaka ibrahim tatlıses
hayvan:ilk çocuğumuz sarman kedi sultan

İkiye İki


ağaçla rüzgar:

baharın alın teriydi gelişin

çöllerim filizleniyor nemiyle
her anı ilk gibi bakışlarının
her anını ayrı ayrı tanıdığım
ayrılığıma tek yabancı
kayalıklarında otlar bitiyor kabuslarımın
yalnızlık uçurumumun yankısızlığı dallanıyor

evlerimiz artık yok
güvercinler yükselmiyor damlardan
sokaklarda yalan bir sessizlik
ne isim şehir’de sevgilimin ismi
ne yakar top’ta sona kalan kahraman
bir sensin içimdeki ağustos ışığı

kış bitti derken
sen misin çıkan karşıma
ilkyaz yağmuru

kavşak ağaçları
iyimser tutkularıyla
uzatmışlar kollarını
bana kesin...

ılık rüzgarla fısıldaşıyoruz

susadım gözlerinde yüzdürdüğüm
beyaz gemilerin ulaşmak ümitlerine...
portakal çiçeklerine koşar gibi
kulaçlıyorum zaman denizinde
kuşlara dar ağaçları kurulmasın diye
sevgiye itimatlı dönencelerde