akşam da arkadaş olmuş sana yavrucum
sen de büyümüşsün başımıza hüzün kesilmişsin
nice yıllara diyecek yarın sabah sana
yol yaprakları çiy kırıntılı
sen akşamdan kalma
doğma sıkıntılı doğurma sancılı
son şarkımızı dinleyip ağlayalım ayrılık demi
çıkıp gelmişim yedi iklim bağ bahçe sana
ellerin anlamındır ben batan küskün gemi
gözyaşlarını sun ellerinle içeyim kana kana
ıslanayım tepeden tırnağa nefesinle saygın
insanları tanımak sevmekten daha zor
sokak sokak gezerek düşündüm bunu
yola yakın pencerelerde sokağa bakan çocuklarla
ve kuş ölüleri gömmemek için
ağaçlardan uzak durmama rağmen
kabullendim hayatı...
tuhaftık düşkün bakımsız
eziyettik iklimsizliğimizle kendimize
bu bakışsız zamanlarımızın tutanaksızlığıydı
artık bizmle birlikte
anladık büyüdüğünü acılarımızın da
acılandık
bahçeli bir çığlığın gecesi
sana bakışlarımın anlamsılığı
ağaçlar ve ağaç dalları çıplak
toprağın çamuru ve kendisi tümden griye ve kurşunîye teslim
ayaklarımın koltuk değneğiydin
intihar öncemin son mektubu sandığım
seni sonbahar ışıklı sokaklarda aradım
rüzgarın haylaz ıslığında
bileklerimde oyuncak saatim
ucu yırtık ayakkabılarımla
kırmızı ufuklu ilk akşam burukluğunu
pencerenizdeki koyu gölgeli boşluğunla tattım
öyle bir acıktım sana
seni sevmeye
konuşmayı
inançlarına ters özleyişlerinle eskimemeyi
bak hala birgün geleceğim diyorum
değiliz daha eşiğinde son oyun çığlığımızın
ayrılığa mahkum
esiriz kavuşmağa
azalıyor gece
gece
milyon yıldızdan birinin
sönüşünü duyana uzundur
bir şehrin sessizlik anıydı
gidişinden kalan
ve güvercin sesleri hatırasızken
eski soğuklar gibi kokardı ağaçlar
akşama gömülmek isterdim...
-
Öztürk Acun
Tüm YorumlarBravo öğretmenim. Başarılar diliyorum. Bir perde açılır biri kapanır.