İsmet Barlıoğlu Şiirleri - Şair İsmet Ba ...

Neden böyle selamın, sabahın bile para?
Hele söyle evladım, kefenin cebi mi var?
Gerçekten neden böyle düşmüşsün uzaklara?
Hele söyle evladım, kefenin cebi mi var?

Bir deste yırtık para değerli mi hatırdan?

Kimlere el-avuç açayım bu amansız karasevda için,
Kimlere sığınayım, kimlere yalvarayım?
Anlatılır dert değil ki elkızı, ellerkızı,
Düşmüşüm sanki değirmentaşları arasına
Bir sakar zamanımda,
Bedenim çıkmış bedenlikten, canım canlıktan,

Ah, gözünü sevdiğimin belalısı,
İnsan gündüz de mi girermiş insanın düşlerine,
İliklerine, zerrelerine kadar mı işlermiş,
Kemiklerinde sızı, yüreğinde acı mı olurmuş,
Yaş mı olup süzülürmüş gözlerinden yanaklarına?
Tanrı böylesine mi cömertçe izin vermiş

- 1 -
Oğlan çok alışmıştı havadan geçinmeye,
Kızarmış tavukları, pilavları yemeye.
Babanın sağlığında zavallıyı sömürdü,
O göçünce dünyadan sömürmeyi sürdürdü.
Annesi dul bir kadın, emekli aylığı var,

Soluduğum sensin Abant çiçekleri gibi,
Karadeniz ‘e ulaşan Yeşilırmak gibi sevdiğim sen,
Övdüğüm sensin uzun boylu, Kızılırmak ‘larca,
Bir yanın çiçek mahşeri Ağrı Dağı,
Bir yanın Ilgaz,
Bir yanın

Yine akkorlaştı bu karasevda yüreğimde,
Yine ateşler, alevler içinde kaldı dört bir yanım,
Dilimde yine ateş lezzeti,
Dudaklarımda yine kanımın tadı,
Kulakların duymamaya mı kararlı elkızı, ellerkızı
Feryadı?

Her saniye sana doğru geliyorum kervan kervan,
yükler dolusu çilelerim,
kırbalar dolusu acılarım,
heybeler dolusu ayrılıklarım,
hurçlar dolusu özlemlerim
ve bir karasevdaya esir olmuş yüreğiyle

Kim bilir, içimde bir yüreğin çocuk gibi ağladığını?
Gözyaşları döküp durduğunu bir köşede?
İki elini göğsüne bağladığını öksüzler misali?
Kim bilir, yanıp kavrulduğunu alevler arasında?
Sine denilen şey camdan değil ki;
Şunun şurasında.

Güya bir güzele verdim kalbimi,
Yeli avuçladım umman içinde.
Çok yorulmuş buldum artık kendimi,
Tükendi yüreğim zaman içinde.

Sabrıma şaşırdı sabırtaşları,

Bir varmış, bir de yokmuş,
Bir harami varmış ‘Kotanlı Memo’ namında,
Bir başına Dağlar Padişahı,
Bir başına Dağlar Hakimi,
Kervan yollarını bir başına kesen uğru.
Ne vurmadığı kervam kalmış,