İsmet Barlıoğlu Şiirleri - Şair İsmet Ba ...

Yedirsen cimrisin, yiyorsan cömert,
Madem öylesin de niçin böylesin?
Söylerken çok mertsin, dinlerken namert,
Madem öylesin de niçin böylesin?

İçerde kibarsın, dışarda kaba,

Gelmeyin üstüme; bir başıma öleyim,
Öylesine yoruldum ki; bir yaşanmamış yaşamda,
İşte satılır oldu ipim-ipliğim pazarda,
Kıpırdatmamı isteseniz; elimi kıpırdatamam,
Konuşmamı isteseniz konuşamam,
Ağlamak isterim; başımda kimsem olmadığı için,

Kafası dolu olmak ne demek, bilmez misin?
Düşün ki;
Sen de benim gibi, mermer bir masadasın,
Kafan dolu.
Sigara dumanları arasında
Bulut bulut sevdiğin,

Olmasına olmaz ama kazara gelsen yanıma,
Ne olur biliyor musun elkızı, ellerkızı?
Dağılır gider bu yağmur yüklü, bu şiş karınlı bulutlar
Bu rüzgarsız havalarda.
Bir de bakarsın ki; testekerlek bir ay havada,
En bir yakamozlu giysilerini giyinip çıkmış deniz,

Değnek vurma hayvana, el kaldırma yabana,
Yerinde bir sert bakış bir yeterli nefrettir.

Bir akıllı adem ol, yoksullarla hemhal ol,
Aklı, fikri olmayan yalnız kemikle ettir.

Bilmenin olanağı mı var
Dünyada gündüz diye bir şey olmadığını
Senin sevdana düşmeden önce?
Sevene rahat, huzur bulunmadığını,
Hiçbir fark olmadığını çilelerle yağmurlar arasında,
Yol-mol bulunamayacağını karanlıklar içinde,

Sanki yüreğime mızrak saplanmış,
Sanki ayaklarım pırangalanmış,
Sanki bu bedenim çarmıhta kalmış
Ben sana gönlümü verdim vereli.

Gözlerim yaşlıdır bayramda bile,

Sensiz bir boynu bükük öksüz olup kalmışım,
İki elim koynumda duvar diplerinde,
Gözlerim yol çekiyor yolları gördükçe,
Önümde yollar yol yol oluyor
Ve uzaklaşıp kayboluyor çıplak tepeler arkasında,
Ne ben farkındayım yaşadığımın,

Bazen yaşamıma son veriyorum bir eski yatakta,
Bir eski yastıkta sensiz,
Rengim uçuk, gözlerim kapalı,
Dudaklarım soluk, kıpırtısız,
Ellerim halsiz-mecalsiz,
Bekliyorum birileri gelip beni buluncaya kadar

Sakın zehir gibi güce güvenme;
Ormanlar kıralı aslan da ölür.
Yırtıcı kaplanım diye gerinme;
Böğürüp kükreyen kaplan da ölür.

Aldanma gördüğün düğün derneğe,