Bir hayli yorgunum, bitkinim ey yar
Bir yardan denize uçmuşum gibi
Yüzüme bakmıyor artık aynalar
Yüz kızartıcı bir suçmuşum gibi.
Benim de bozulur ayarım bazen
Nasılsın deme bana
Hiç halim yok bu ara
İçim yığın yığın gam
İçim bölük bölük,
İçim bölük pörçük
Yalnızlığın karanlık tarafında ben varım
Karanlığın yalnızlık tarafında daim sen
Ben karanlık yanımı yalnızlıkta anlarım
Senin yalnızlığını karanlık yapan gölgen
Konuşsan, Güneş bile darağacı kokuyor
Gölgesizim ben anne, zifiri karanlığım
Ne ay ışık saçıyor ne gün doğuyor anne!
Nefes almaktan yana artıyor pişmanlığım
İp değil, sırtımdaki hançer boğuyor anne!
Beynim daracık hücre, her şafakta sayım var
Yarının sahibi var, kapılma gönül ye'se
Her zemheri içinde birkaç bahar gizlenir.
Kalbin mana katıyor aldığın her nefese
Kimbilir her niyetin kaç mercekle gözlenir.
Zira, dilin mahsulü yürekte filizlenir.
Heybem sözcük dolu amma
Şiir yazacak yüzüm yok
Şurda ne kaldı akşama
Sonrasında gökyüzüm yok
Dün oyunlar oynuyordum
Ben dağı tırmanırken düz ovada eğlenen
Zirveden üzerime taş atıyor, Hakim Bey!
Ben nefessiz kalmışım; her dakika dinlenen
Uçmuş... Bir de gülücük fırlatıyor Hakim Bey!
Daha dün şurada bir adım vardı
Gömdüm ta şuraya, döndüm Hakim Bey
Saçıma ak düştü, gönlüm ağardı
Ateştim, köz oldum, söndüm Hakim Bey
Kül oldum, yeniden yandım Hakim Bey
Testisi kırılmış suya dönmüşüm
Anbean bir yanım azalır gibi
Bir yangınmışım da sanki dinmişim
Susmuşum kelamdan can alır gibi
Hayat, kalpte idi daha demincek
Tükenince derdi yüzde bırakır
Ölümdür dünyayı kuşatan gerçek
Gülüşteki hüznü gözde bırakır
Her şeyin yarımdır, tamı ötede
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!