İlyas Kaplan Şiirleri - Şair İlyas Kaplan

ceplerimde insanlar
ellerim cebimde,
kanıyor parmaklarım

gecenin tam ortası
ne anlamı var ki zamanın

devam ettikçe yol
her şey
yolda oldukça aşılır
çoban yıldızıdır bazen yol gösteren
nihayetinde

Bir gölgenin yitip gittiği yerde
Ne olduğunu anlayamadığım bir boşlukta,
Kalbim, göğsümde bir kuytuya sığındı.
Sözcükler dudaklarımda dondu,
Ve dünya, bir an için sessizce sustu.
Sonra, derin bir solukla kendime geldim,

Dikkati dağılmış gözlerini yüzüme kaldırdın.
Bir an için beni gördüğünü zannettim.
Söyle, dedin.
Nedir seni böyle kederlendiren?

Ey Oğul,
kader bir nehir gibi akar,
sen kıyısında bir kamışsın.
Rüzgâr eser, eğilirsin;
fırtınalar gelir, direnirsin.
Ama akış hep O’nun elindedir.

Vezni: Mefâ'îlün / Mefâ'îlün / Mefâ'îlün / Mefâ'îlün

Ezelden tâ ebed aşkın yolunda can-fedâ olduk
Bu yolda cânı terk eden acep Mevlâ’yı bulmaz mı

Cihân fânî, murâd fânî, bu sevdâ bâkîdir ancak

Gönül senden ayılmaz hiç (Murabbaı)
Vezin: Mefâ’îlün / Mefâ’îlün / Mefâ’îlün / Mefâ’îlün

Nazar kıl gönlümün şehrine dünyâ fânidir cânâ,
Cihânın mülkü bî-pâyân, vefâsı azdır ey yârım,
Gönül bir şehre benzer ki harâb olmuş gamından âh,

avuçlarımda menekşe mavisi çiçekler
aşk kokar zamanın tüm parçacıkları
ay ışığı umutlar indirir gökten
aydınlık…bir elif miktarı
aşk miktarınca yürek
eriyen vaktin içinde

Resimler niye heyecan verir
Neden özenle seçilir pozlar?
Niçin inceden inceye düşünülerek bakılır objektife?
Resminin çekildiği ana özenilir.
O duruşa,
o bakışa itina gösterilir.

soğuk bir gün
bir ümit gibi yaklaştı durağa minibüs
açılan kapısından bir buhar dalgası yükseldi
ve üşüyen günün içine dağıldı buram buram