İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Şair “Sevdiğin kadar sevilirsin” diyor da;
Bazen sevdiğin kadar sevilmiyorsun beyim.
Gönül körü körüne yangına gidiyor da;
Bilmiyor ki cananın hasretine gebeyim.

Aşka âşık şairim hep böyle yaşıyorum,

Hayat meşakkatli yol, beden yorulduğunda
Dizlerime güç veren büyük onurdu şiir
Korku karanlığına ufkum sarıldığında
İçimi aydınlatan kutsal bir nurdu şiir

Aşktan kördüğüm olmuş yürek denen garibi

Benim gibi bir garibi bağrına bastı bu şehir;
Sokağında yürür oldum, hiç adım atmamış gibi...
Dostlar meclisi kuruldu, muhabbet konusu şiir;
Kendinizden bilin beni, yalana batmamış gibi...

İçimi yazıya döktüm yazandan saydılar beni,

Vakit gece yarısı,
Şiir uykusuna yatacağım birazdan;
Kalbimde sen, aklımda memleket!
Dertler mi? Bir felaket…
Kızıllara çalan akşam gözleri
Hâlâ sabaha hasret.

Hiç baba oldunuz mu bu Kenan ülkesinde,
Çocuğun vuruldu mu sarılmışken boynuna.
Gözyaşın kurudu mu sisli barut isinde,
Bebeğin ağladı mı sokuldukça koynuna.

Hiç siper ettiniz mi bombalara göğsünü,

Kimi alnındaki kara yazgıya
Çağmadan yanmaya mahkûm oldular
Kimi yaşamda ki ince çizgiye
Değmeden yanmaya mahkûm oldular

Kader küçük yaşta örmüş ki ağı

Sakın susma! Sustukça kalbim yorgun atıyor
Sen susarsan kalp susar, bülbül susar, gül susar
Bacam da İshak Kuşu, uğursuzca ötüyor
Susarsan şair susar, kalem susar, dil susar

Direği parçalanan Karadeniz takası

Eskiden, çok eskiden, ben daha sevmemişken
Hayallerin kentinde beyaz atlı süvari
Dörtnala uçuyordu atlar gevşememişken
Aşk yolunda çılgınca başlıyordu safari

Adını andığında yanakları kızarmış

Güzel düştü gördüğü, poyraz esti uyandı.
Suyun toprağa değil, ateşe sevdası bu.
Yaklaştıkça gönüller su yandı, ateş yandı.
Bir yangının içinde eridi bütün tabu.

İki yorulmuş yürek süründü aşk peşinde

Ben insanı insan bildim
Soyu sopu umrumda mı?
İnsan olduğundan sevdim
Yapı tapu umrumda mı?

Ne sağıdır ne soludur