İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Şair “Sevdiğin kadar sevilirsin” diyor da;
Bazen sevdiğin kadar sevilmiyorsun beyim.
Gönül körü körüne yangına gidiyor da;
Bilmiyor ki cananın hasretine gebeyim!

Aşka âşık şairim hep böyle yaşıyorum

Ey gündüzüme güneş, geceme ay olan nur!
Bendim o gece gelen, sendin kalbimden öpen
Kirpiğimin ucundan kalbe damlarken yağmur
Sendin aklımı çelen, bendim kalbinden öpen

Sen uzakta var iken, ben hayaline koştum,

Sırat köprüsüdür geçtiğim
İki yakası olmayan
Bıçak sırtında yürümekteyim
Sen gittiğinden beri

Her adımda çoğalıyor kesikler

İİkinci bahardayız, ömür dediğin ne ki
Yeter ki gönül denen cenneti görmeyi bil
Karavaş arasından seçilmedin haseki
Sevip sevildiğin o yuvaya girmeyi bil

Arzu duyan dudaklar arayıp bulur seni

Kelimeler ülkesindeki bilge
Aşkın resmini çiz gözlerimize
Kalp denilen o en nadide bölge
Liman olsun isyankâr sözlerimize

Aşk sultanı böyle yazmış fermanı

BİLİYORUM

Her ağlama sonrası
Unutmaya çalışıyorum seni,
Ya da unutmayı düşlüyorum.
Anılar gece karanlığına karışıyor

Ben babamı kaybettim, acısı yürek dağlar
İnciler yağdıran kalp gece gündüz kan ağlar
Gülmesin bundan gayrı gözler yasa bürünsün
Sağ iken kıymetini bilmeyen can sürünsün

Gözümde dev çınardı, asla devrilmez derdim

Sana olan hasret mi kıvılcımı alevin
Aşktan muzdarip gönül olmuş deli divane
Nuruna esir olmuş sevda denilen devin
Sonu ölüm de olsa sona koşar pervane

Gözlerim su yeşili yorgun gözlerde kışlar

Yüreğim demirden değil, seni tanıdım tanıyalı
Ne su söndürüyor ne de zaman ateşi
Aşk ile açılmışım enginlere rotasız
Pusulam seni gösteriyor Polaris
Yabancı dağların arasında kayboluyorum
Bulutlar sarıyor umutlarımı

En çelikten kapıları eritip girdi aşk
Eritirken sabır dedi ateş
En vurucu bakışların sahibi hazret
Aşk ile başlıyor gözlerde hasret
Sabır diye yazdı kalbin duvarına
Sabredip durdu gönül