Hasan Öz Şiirleri - Şair Hasan Öz

Gönül, kırma! üzülürsün
Soyka gamsız yazılırsın
Sen de bir gün, çizilirsin
Canı, can bil kırma gönül
Can evinden vurma gönül

Aklar düşer başına yine de yürür
Gönülde tek umudu evladı görür
Evlat diye can verir dağları kürür
Evladüıyal, deyip koşan adamdır
Onlar mutlu iseler coşan adamdır

Culuk gibi duran sırra eremez
Ruhu kirli zakir, kalbe giremez
Yanlışları, tenkit edip yeremez
Kul hakkı yemeyen kul beri gelsin

Özünde dal gibi birey, olduysa

Kalemin mahiri, sözünden belli
İşte! Şükrü Hoca al sana örnek
Maharet, hal gibi özünden belli
Deniz derya gibi dil buna örnek

Özü sözü malum görüşü derin

Mahşeri divanda, sorarsan eğer
Sırrı sana malum dil yordu beni
Her derdin eseri kalırmış meğer
Kalbimi zorlayan hal yordu beni

Serime, dolandı meyvesiz dallar

Yar diyorsun el, oluyor
Verilmiş söz yel oluyor
Gönül gözü, sel oluyor
Kısmak, bana göre değil

Deli gönül düştü, dile

Elleri; dün gibi tutulmuyorsa
Sebebi o taraf maval okuyor
Sözleri, bal ile yutulmuyorsa
Sırrı sözde dili masal okuyor
Sine vuslat diye çile dokuyor

Sebep nedir acep kime sorayım
Ezelden, böyledir bahtı karayım
Kimdir o kıymetli ben ki darayım
Şanı, şeref olan sensin Mehmed’im
Canı yakan beter yansın Mehmed’im

Nasıl geldik bu günlere girilmez
Gamı dem eyleyip geldik denildi
Gözyaşların dünkü gibi silinmez
Kerhen bin bir umut hayal salındı
Nevbet, vurup mızrak elde kalındı

Çok üzüldüm inan ki gelemedim başına
Tutturdu şu öksürük, ne ettimse boşuna
Elbet gelebilseydim, çok giderdi hoşuna
Soranlara, er sözüm melek gibiydi huyu
Mekânın Cennet olsun nurlar içinde uyu