Hasan Öz Şiirleri - Şair Hasan Öz

Sen sevgiyi, dilde sanma
Düşer, Ruha sözden gelir
Sahte, gülen yüze kanma
Söze destek gözden gelir

Mert, dengini eşit bulmaz

Sırra, gönülden bakanlar
Neler görür, neler sorma!
Sol yanı, harda yakanlar
Neler görür, neler sorma!

Nefse; kündeyi, vuranlar

Bugün kara on Kasım anılar tazelendi
Gönülden bağlı diller Atam çık da gel diyor
Senle yaşam nizamı yenilendi düzeldi
Huzurunda yüz binler Atam çık da gel diyor

Eserlerin, gün gibi sönmez güçlü ışıktır

Şu Alemin şahı, olsan ne yazar
Bir gün tenin toprak olup bitecek
Hayatı, hoş beleş eylesen pazar
Sanma! bu hal böyle baki olacak
Dünya, kime kalmış sana kalacak …

Ne aldığın dem nefestir
Ne şu yitmeyen hevestir
Ne han denen o kafestir
Durulduğun yer senindir

Yazgın kader, kitapların

Mavzer, gibi atamayan
Aşk’a şevki katamayan
Bahsi gizde tutamayan
Yansız kalbi kim neylesin

Sözü; aşkla akmıyorsa

Sevda sevda diye harında piştim
Yetmez azdır dersen ilave köz at
Aşkından bayıldım; ayıldım, içtim
Bu tenin cürmü ne serde kabahat

Süzerek camını önünden geçtim

Dileğim alın teri, özümse milli
Belki asi denir keskin sert dilli
Yazmaz kitabımda mazisi kirli
Lafzı ayan günden sırrı bul dayı
Gayb’ı sezen mahir kalbi kul dayı

Ne diye peşine koşup geleyim
O, geçmişte olan tadınmı kaldı
Sebep nedir varsa onu bileyim
Rehberde yazılı, adım mı kaldı

Nasılda kanmışım allı sözüne

Ceviz, badem içi desem
O ne deme hal bu derim
Onla kuru ekmek yesem
Hoş mu diyene bal derim

Değer, çekilen zahmete