Hasan Öz Şiirleri - Şair Hasan Öz

Kaderin, cilvesi düştüm gurbete
Geride kalanı görmemek de var
Diyemem, sebepsin ulu kudrete
Umulan sefayı, sürmemekte var

Neylersin gönül be! sırça sarayı

Ne diye sinsi sinsi öyle, bakarsın
Mazide, iki gözün acep tek miydi
Haine, sessiz kalıp kalbi sıkarsın
Bela sinyali çaktı gözün yok muydu
Yoksa gözüne engel gizin çok muydu?

Yıllar evveline geri dönünce
Kederli anılar soldurdu beni
O; aşkın ateşi, yitip sönünce
Olanlar, çöl gibi öldürdü beni
Gönülde kal dedi güldürdü beni

Yalan deme hacı cahil olmadık
Döndük aslımıza esir kalmadık
Türkçeyi bilesin yolda bulmadık
Soydan gelen dildir güzel Türkçemiz

İlk Türkçe çağıdır, sözün en başı

Çok mu sevdin özden karlı dağları
Sözüm niçin sana geçmedi kuzum
Malum kader dünden örmüş ağları
Yaktın sol yanımı yaktın can kuzum
Küle döndü can evim dinmiyor sızım

Acı, keder yazgı eşim
Hakka vasıl olmak işim
Özlem ile akan yaşım
Gönül meftun zikri aşım
Hakka; vasıl, olmak işim

Pirim verip nefsine maraz arama
Amiyane tuzaklar kurma üstadım
Kaşıdıkça acıyor değme! yarama
Bu faniyi boş yere germe üstadım

Kibir mi sana engel öze girmedin

Öz’ü sözü bir olmayan
İçten sahice gülmeyen
Ser kıymetini bilmeyen
Gevşekleri hiç sevmedim
Bırak dostu hoş görmedim

Faydasız afilli baharla yazdan
Yüce dağ başının yeli hoş olur
Kerhen, yapılan faslı niyazdan
Abdalın ham olan dili, hoş olur

Çare umma vefasızın elinden

Arz’ım; zalim olanların
Hiç affı olmasın Yarab!
Cebi, haksız dolanların
Huzuru olmasın Yarab!

Kâr namına sıkanların