Hasan Arpaci Şiirleri - Şair Hasan Arpaci

Ben kölelerden daha çok sadığım; ey…Tanrım !
Sana güvendim ama yerimde saymaktayım.
Senin adına ;vekil bir çok insan geldi bana ;
Bende şaşırıp kaldım ,şeytan taşlamaktayım…!

Hasan’ın aklı eksik ruhunda acı kaynar,

Ben büyüyünce,
Ormancı olacaktım.
Oksijen yakan,
Güneş kokan ormanlarda.
Mantar yiyerek,
Bahara doyacaktım…

Uçup giden zevklerin düğmesine bas gülüm,
Yaş kemâle erince düğmeler çalışmıyor.
Hayatın şevklerini güneşlere as gülüm,
Kuruyan yaprakların baharla barışmıyor.

Çok ararsın bu dem’i geçen ömür tükenir,

http://dusunceuretelim.blogspot.com

Elli yıl önce,
İşçi,köylü,çiftçi,
Dindar çocuklar.
Okumak için,

Bu gün,
Günlerden keder.
Yokluk acı ve üzüntü var.
Okula gitmek için,
Gene para lazım.
Ama,

Ben Kösdağ ormanında,
Tilki gibi gezerdim,
Tepeden vadileri,
Kartal gibi süzerdim.

Heyy!
Can...
Güvenme dünyanın,
Saltanatına.
Alkışlar aldığın şatafatına,
Bir gün sular çekilip,

Dini siyasetle hamur ettiniz,
Ahlakı çiğneyip çamur ettiniz,
Rüşveti talanı mağrur ettiniz,
Sayenizde bize güven kalmadı.

Vakıflar dernekler ayağa düştü,

Sevdiğim gözüm de ceylan yavrusu,
Seven aşıkların masum duygusu,
Güvercin misali ancak kumrusu,
Küllenmiş sevdanın kor’u gibidir.

http://dusunceuretelim.blogspot.com

Hiç kimse orucunu sana bana tutmuyor,
Namazı da bizler ve sizler için kılmıyor,
İbadetler kul ile Allah’ın arasında,
İnsan da güzel ahlak insanı tetikliyor.