Hasan Arpaci Şiirleri - Şair Hasan Arpaci

Bataklıkta uçan sineği bırak,
Sen yerdeki çayır ve çimene bak.

Bağırıp çağıran arsızı bırak,
Sen kendinle barış ve gülmene bak.

Bana beni soruyorsun,
Heykel gibi duruyorsun,
Ne niyetler kuruyorsun,
Söyleyim mi beni şimdi.

Ben gençlerin irisiyim,

Sabreden postalın ayak sesinden,
Günahkar kulların cüzdanlarına.
Yetimin,öksüzün aç nefesinden,
Ahlaksız ruhların vicdanlarına.

Bir selam,bin kelam,söyleriz derler,

Beni dağ başında yaradan Tanrım,
Benim suçum nedir ? nerde adalet ?
Ne için geldim ben ne için varım,
Neye göre seçtin verdin asalet.

Okuma bilmeyen yazma bilmeyen,

Ana kaçtı baba uçtu,
Abi coştu bana koştu,
Sorgu sual ettim amma,
Geldim gittim hepsi boştu.

Benim işler boş gidişler,

Kadın;
Bir nehir gibidir,
Bir ucu garpta,
Bir ucu şarkta.

Saçının tellerine takılırsan,

Yeter olsun, biter olsun,
Dertlerimiz gider olsun,
Seni benden kıskananlar,
Benden, dünden beter olsun.

İnsan olanlara saygımız sonsuz,
Onlar bu aleme sığmaz bir türlü.
İnsan olmayanın yanında yokuz,
Yaşarken hayatı tükenmiş ölü.

İyiler rahmetle anılsın hele,

Bana mahzenin den bade sunarsan,
İçinde muhabbet şarabın olsun.
Gönül denizim den bir ses duyarsan,
Harabat ehli de türabın olsun.

Vuslatın mayası hasret içmekse,

Bir yılanı görürsen kuş yuvasına doğru,
Ulu orta seslenme merhameti unutma.

Garip,fakir bulursan bir köşede dilenen,