Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Duygular dolu dizgin,
İçim yanar yanar da,
Mavi sarmaşıklar açar,
Kalbimin odalarında.

Ne kadar hoş görünüyor,

Döşte atan kâlbim Türkiye!
Depremin vurduğu yer kâlbim!
Enkazların,molozların,
Betonların altında kalan kâlbim!
Çıkaramazsam ellerimle,avuç ayamla,
Ölecek olan kâlbim!

Sıcacık kâlbini bıraktın
Oysaki ellerime
Ve avucumu yakıyor üstelik
Bir daha düşün
Kapıdan çıkıp gitmeden önce;
Çünkü en başında soruyorum?

Gelecek yarınların aydın şafakları,
Yürek ışığınız aydınlatsın,
Kalem tutan elleri.!
Yazılsın,hece hece tamamlansın nokta ile
Yüreğiniz aydınlatsın,insanlık yolunu!
Kelâmınız sonsuz,kaleminiz tükenmez olsun...

Hasret kokar burnumda
Yanar sızlar direği.
Gel desem bir daha
Hasretini dindirir misin?

Özledim seni özledim desem,

Anlatamazdı ki ruhum
İçinde kopan fırtınayı
Şahlansa Karadeniz
Dolunayın altında.

Binlerce yıllık sevdayı

İsmim dökülürken dudağından,
Yağmur vuruyorken camlara,
Adımın ne kadar güzel olduğunu,
Kalp atışlarımda hissediyordum.
Bugüne dek görmemiştim ama
Elbette şimdi sesinin bıraktığı izden,

Şimdilerde,
İnsanlar yaşıyor mu,
Yaşamıyor mu belli değil,
Muallak....

Kalbine bakıyorsun,

"Siyâset bir yalandır."
Demiş, düşünür,philosopheler.
Ben de diyorum,kâlp haricidir;
Kâlpte de siyâset yalanı bulunmaz;
Çünkü kâlp ışk'da yalanı barındırmaz.

Sen beni bırakıp gittin diyerek,
Saçlarımı kestirmem güzelim,
Buna kahkahayla güler geçerim.
Ama inan ki lösemili çocukların
Yumuşacık pamuk ellerini tutup,
Yaşama sarılsınlar yeter ki diyerek,