Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Ben yine soğuk bir kış gecesinde,
Sessizliğin buza kesen tam ortasında,
Bıçak gibi dayanmış yalnızlık boynuma,
Adım adım gidiyorum hüzünle yutkunarak.

Titrese yapraklar düşse yere irkilirim,

Hamiye
Nurcan
Gümüş Gül
Zümrüt-ü
Zülâl
Tacı Dilber

İsmini hecele bana,
Tek hece üç harf olsun.
Güven olsun içinde,
Samiyet sevgi olsun.

Öyle sihirli ve efsunlu olsun ki

Sürersin saltanatını gönlümün sarayında;
Oturursun kalbimde büyük ihtişamınla.
Yedi Tepeli ya şehr- i şâhâne-i güzellik,
İstanbul'um öpeyim dağlarının başından,
Taşlarının, ufuklarının,mavi deryalarının
Ve dahi kaldırım taşlarının göğsünden.

Olmasın daha kalpte aşkın izi,
Dürdüm o defteri istemiyorum.
Zorlukla değildir ki sevme işi,
Tükendim artık istemiyorum.

Eyvallah diyorum bak ardından,

Sevdinmi çılgın gibi seveceksin,
Tutacaksın sevgilinin kolundan,
Hızla çekiştirip koşturarak
Sokak başındaki o
Köfte arabasına götüreceksin.
Hani köfteler de cız cız,

Attığın taş öğretmenlerimi buldu,
Sen yıktın o öğretmenlerin hakkını.
Ekim ayı dünya ögretmen günüydü,
Boşa gitti öğretmeninin onca emeği.

Onlar benim eşim,kardaş candaşım,

Unutmam ne mümkün seni,
Nasıl kamufle edebildin
Sessizce yıllar içinde kendini.
Silsem zihnimden
Gülmeyi durduramıyorum.
İki saat bile çekilir dert değildin.

Söyleyemem istesemde
Seni ne çok sevdiğimi
Anlatamam ki sana
Sensiz geçen günlerimi
Yüreğinin tutuklusuyum.

Keşke Havva (Ewa)' dan bu yana
Kadına insan gözüyle bakılsaydı.
O zaman bu ahlaki çöküş
Bin yıllarca kadına yapılmazdı.
Dayan sen zamanın başından...
Erillikle de oldun, pak olacaksın.