Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Edepten sözüm kısaydı,
Kendisi tam bir hödüktü,
Höst dememizse iltifattı.

Lütfumuz saysın lafımızı,
Gidiyoruz hızlıca buradan,

Yaz senin olsun, alın yazım
Kara kışlar benim.
Çekmeyince dertlerini,
Kır düşmüyor başa.

Çiçek senin olsun, kadersizim,

Son bir kez bak yüzüme
Aydınlansın iki gözüm.
Sensiz dünya zulüm bana,
Izdırabım bitmiyor
Ellerinde hükümsüzüm...

Yanıma kalan yalnızlığa
Ruhuma karılan sancılara,
Yarım yamalak hayatıma,
Sardım seni humar göz.

Taş binalar betonlar vardı;

Masmavi atlas gibi açılmış
Gökyüzünün altında,
Sitarelerin göz kapağımda
Bir o yana,bir bu yana salınan
Kıpır kıpır kımıldayışıyla,
Kapatıp gözlerimi usulca

Acı çektiğin için üzülme;

O seni içindeki dünyaya
Götüren yol arkadaşındır.

Kalbinin kapısı açılınca

Bilincim hâlâ uyanık,
Henüz ölmüş olamam.
Aşkın tozuna bulanmış,
İzbe ara caddelerindeyim.

Bir çocuk vardı bir zamanlar,
Orta boylu, biraz kilolu…
Hâlinde utangaçlık baskın,
Yüz ifadesi şaşkın.

Bilmezdi heyecanlanınca

Bitti derdim bitti derken
Bi dünya oldu aman Allah!
Yetti canıma yetti derdim
Yetti illallah!

Bıktım artık oynaklığından

Özüyle,sözüyle,nazarıyla
Bir duruşu olmalı insanın.
Ölüm emri hak vaki olunca
Takdire şayan insanlığı
On sekiz bin alem içinde
İşte insan geldi diyerek