Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Tevazuyla alem içinde gösterdiğin eylemin
Enayilik değil,İyi niyetindir.
Sırtına semeri hayvanat kendi giydirir.
Taktığı semer,kuşağı bel kemeridir.
Zanneder her ilmi bir tek kendi bilir!
Unutur ağ dolgun başağın çehresini,

Terazidir adalet dediğin,
Üzerinde taşıdığı yük ise
İki ucu keskin bıçak,
Eğer terazi ayar tutmuyorsa
Ve yahut terazi bulunmuyorsa
Tarafları kesen keskin bıçak.

Unutma bataklık çırpınanları çeker;
Direndikçe bulacaksın en nihayetinde dibini.
Söz de bir eylemdir davranış gibi,
Sükut etmedikçe bilinmeyecek ki kıymetin...
Zaten onun isteği seni derine çekmek,
Alaşağı etmek varlığında variyeti.

"Laf olsun torba dolsun"diye
Hiç bir lafı tertip edip yazmadım.
Tek bir cümlem olsa dilimde
Bir aforizma bulunur içinde.

Tekrarı yoktur hayatın
Tekerrür de etmez.
Hayat çağlayan bir okyanus gibi.
Değil mi ki aynı yağışında
Islanılmaz istesen de hayatın.
Olgular değişir,

Halbuki kısa net bir kaç kelime
Ve samimiyet kokan bir susuş
Anlaşılmak için algılara yeterliydi.
Cümle mühendisliğine soyunmak,
Ifadeyi bellekte kıyıp öldürmekten
Başkaca hiç bir şey de değildi.

Bil ki
Sana vermiş oldugum değer sevgidir.
Göstermiş olduğun eylem
Kendi değerindir.

Toprağın altında yaşayan
Ne çok ölümsüz insan var.
Toprağın üstünde ölümlü,
Kendini ne çok insan sanıp
Katır gibi inatla tepinen var.

Yorma kendini yoktan yere
Öyledir vesselâm de geç git.
Yüreğine ağır geleni dökme heceye
"Söz bile yerinde ağır",
Kimine bal,kimine zehir,
Bil kıymetini sözün, söylemeden git.

Yaşamın soğukluğundan ölüm tene gelir;
Her ölümün sıcaklığından doğarak,
Nice canlı,mahlukat bir bir husule gelir...