Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Sahilde simit satan o amca var ya,
Bu sabah tam yanından geçerken
Gülümseyerek selam yolladı sana.

Ağzının içinde geveleyerek,
“Gözlerim sabahları arıyor,

Dağlar oy!
Kekik kokar
Guguk öter
Şahinler uçar
Başında.
Yollar oy!

Hazır değilim büyümeye;
Ama hiç hazır değilim.
Korkulu minicik yüreğim
Bana sımsıkı sarıl baba.

Dün gibi belirir anılar

Gümüşgül'üm yazdım sözü,
Şu cihanda geçirile kayda.
Bilsem ki kırsalar kalemimi,
Gelse dünya vursa başımı
Tek sözün akıtsam yaşını,
Döksem sahifeye satır satır,

Oy benim harabe gönlüm
Sen yine darda mısın?
Başında kara dumanlar
Şimdi yangınlarda mısın?

Sevdiğim el olmuş dediler

Yakar elleriyle tüm meşaleleri,
Boğar aydınlığıyla kör cehaleti.
Çocuklar onların neferleri,
Bilim onların adı ilimdir soy adı.

Gözleri şefkate sarmal baba ocağı,

Senden helâllik almayı çok gördüler bana;
Gözümdeki yaşları tuttum göstermedim.
Bas bas bağırdım nasıl çetin bir imtihan,
Öldün de ciğerimi deldiler rahmet dedim.

O gün dedim her gördüğün insan değildir;

Karadır yarim kaşların kara,
Kirpiğin tel tel battı canıma,
Seni sevdiğimi söyleyemem,
Kara sevda işliyor kanıma.

Kömür gözlüm yaralarım sızlar,

Genç yaşlı demeden gelir bir araya,
Küskünleri barıştırır bayram sabahı.
El öper çocuklar, büyüklere hürmetli,
Samimiyetle yaşanır bayram sabahı.

Camiler dolar taşar mübarek günde,

Sebebini bilirsin;
Yine de parçalasın diye
Kalbini başkasına verirsin.
Sonra acıyı, aklına
Aşk diye savundurursun.
İnsan bazen