Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Oy benim harabe gönlüm
Sen yine darda mısın?
Başında kara dumanlar
Şimdi yangınlarda mısın?

Sevdiğim el olmuş dediler

Yakar elleriyle tüm meşaleleri,
Boğar aydınlığıyla kör cehaleti.
Çocuklar onların neferleri,
Bilim onların adı ilimdir soy adı.

Gözleri şefkate sarmal baba ocağı,

Senden helâllik almayı çok gördüler bana;
Gözümdeki yaşları tuttum göstermedim.
Bas bas bağırdım nasıl çetin bir imtihan,
Öldün de ciğerimi deldiler rahmet dedim.

O gün dedim her gördüğün insan değildir;

Karadır yarim kaşların kara,
Kirpiğin tel tel battı canıma,
Seni sevdiğimi söyleyemem,
Kara sevda işliyor kanıma.

Kömür gözlüm yaralarım sızlar,

Genç yaşlı demeden gelir bir araya,
Küskünleri barıştırır bayram sabahı.
El öper çocuklar, büyüklere hürmetli,
Samimiyetle yaşanır bayram sabahı.

Camiler dolar taşar mübarek günde,

Ela gözün yandırır beni,
Yar derdin öldürür beni.
Heba oldu gençlik çağım,
Tükendi ömrüm benim.

Sılaya da, a yarim, sılaya…

Sadece bir bakış bekledim yıllarca,
Anlıyorum seni dercesine.
Olmadı tutunamadım duvarlarına,
Sözleri ayıklayıp teker teker
Toprağa gömer gibi gömdüm her defasında
Empatiden yoksun o gönlüne,

Bırakıp giderken beni ardında
Gün olur yüzümü güler mi sandın?
Kan olur ciğerlerim gözüm yaşından
Gerin sıra beni yaşar mı sandın?

Giydim senin ilen ateşten göyneği,

Küçücük bir dünyam vardı kendimce,
Kaldırıp kirpiğim kimseye bakmadım.
Korkardım bir kara kaş severim diye,
Buz ettim kalbimi bir gönle akmadım.

Bilmem mi elbet ben de bilirim aşkı,

Yaz geldi diye şikayet,
Kış geldi diye şikayet.
İlkbaharda yağmurdan şikayet,
Sonbaharda rüzgardan şikayet.
Benim güzel insanım,
Yeni bir mevsim mi yaratalım,