Halil Kumcu Şiirleri - Şair Halil Kumcu

Kocaman bir boşlukta,
Ruhum ağır bir derde düştü.
Ekmek gibi, su gibi aziz sevgilim,
Günlerimin içine özlemle gömüldü.

Her gözüme gelişinde,

İçim alev alev,
Yokluğun ise cehennem.
Bittiğim yer yüreğin,
Dön artık, dön bir tanem.

Sensizlik koca bir boşluk,

Ne yalan söyleyeyim,
Özledim hem de çok özledim.
Kalbimi ağrıtırsın,
Özlemekten bildiğin.
Nereye elimi atsam,
Aklıma sen gelirsin.

İnandığın yerden kırarlar hep,
Önce yüzüne düşen gülüşü gider.
Üç beş damla kan ve gözyaşı,
Avaz avaz bağırıp bin ah eder.

Yüreğindekini bir türlü sökemezsin,

Çaresiz, hızlı bir tükeniş benimkisi;
Gün gün bir parçam kopar geçmişinden.
Sesinin ilk kıpırtısı gelir, yakar kulaklarımı;
Dokunamam gözyaşına, kirpiğinden inerken.

Yüreğine düşen o duyguyu bilir misin?

Ölüm, hayatın ta başlangıcıdır,
Aklım yüreğimi bilemedi hiç.
Fani ömür, gözyaşında saklıdır,
Gönülden düşen, dile gelmedi hiç.

Canın acıtır kalbimdeki diken,

Yürek yürek üstüne,
Papatyaya bel bağladı gözler.
Hiçbir hayale sığmadı,
Bir bir soldu taç yaptığım çiçekler.
Şakaklarımda öldü kelebekler.

Avuç içi çizgilerinde,
Ayak izlerim kayboldu.
Demir attım paslı yalnızlığa;
Bir oyana bir buyana vurdu.

Yaprağın üstündeki çiğ tanesiydin,

Öyle kırgınlık var ki üzerimde,
Tarifi imkânsız...
Lime lime olmuşum,
Sanki bir ölüden farksız.

Ne çığlıklarımı duyan var,

Kuru bir yaprak gibi savrulurum,
Şehrin üstüne düşerken yalnızlık.
Bir fincan kahvenin yanında,
Kırk yıllık acı bir pişmanlık.

Ölümün en uzun hali bu;