Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Söylenmiyen o sözlerde,
Söyleneni arıyorum.
Saklanmıyor bulduklarım,
Yalanına kanıyorum.

Söylenenler söylenmişte,

ucu yanık bir mendilden kalan izler gibi..
hüzünlerimin gölgesi kadarsın içimde.
gözlerinin çıkışı yok yitirdiğin aşka
özgürlüğünü hapsettim suskun yüreğimde.

9 Şubat 2015

Ekmeğimde un
Soframda aşım
Betim,bereketim
Köylüm.
Vicdanımda ses
Doğrumda bekçim

henüz,bakışlarını buruşturmamış,
bahardaki yüreği kış görmemişti.
her gecenin sabahında
doğan güneşin renkleriyle,
umutlarını boyamakla meşguldu daha.
pembe düşleri kirlenmemişti.

Dünyaları verseler ben selamı isterim
Selamların yükünü isteyerek çekerim

Evle köyle derdim yok çadır kurar yatarım
Dünden kalan ekmeği suya katık yaparım

Sen kuş tüğü yataklarda
Mutsuzluğunu düşünürken,
Ben güneşli tarlalarda
Alın terimi siler
Yorgunluğumu düşünürüm.

Seni düşüncelerime hapsedip
Örtmeliyim üstünü
Anıların yorganıyla.
Ardından hiç el sallayanı olmayan
Sessiz bir gemi gibi
Yüreğimdekilerle beraber

evin ilk çocuğu kız dı
ilk göz ağrısı derler ya
--olamadı.
helvacıda paket sarsın diye
orta okuldan alındı.
evlendirildiğinde de

geç git artık yolumdan,
yolum sana ermez ömür
tuttun derken kolumdan,
kolun, bana ermez ömür

ne çok okla bağrımı

kara tren...
emek yüklü,ter yüklü...
sevinç yüklü,elem yüklü...
yükünü taşıyamadığından mı ne;
düdüğünde isyan yüklü.