Ben seni gönlümün en sessiz köşesine,
Bir emanet diye koydum.
Saf duygularla çizilmiş bir yazgısın sandım,
Meğer ruhumu kanatacak bir yaraymış gelişin.
Bir gamzelik tebessümüne sığındım,
Pervane misali dönerim senin ateşine benim canım,
Yana yana saklarım adını dudağımdan.
Aşkı söyler dilim, gururum tutar elimden.
Kavuşamasam da ölmem,
Ölürüm de söylemem gizlerim senden.
Gecenin omzuna düşer sessizliğim.
Seninle başlamadı hayatım,
Ama senle anlamlandı en sessiz anlarım.
Gelişin bir ömür sürmedi belki,
Lakin gidişinin yankısı
Kalbimde yıllarca sürecek bir kışın ilk rüzgârı gibi.
Sana hala söyleyemediğim bir cümlem var,
Dilimde durup kalmış,
Düşmeye korkan bir gözyaşı gibi.
Bil istiyorum…
Ben seni sevdim.
Hem de kimsenin bilmediği,
Adını içimden her geçirdiğimde
aynı yerde sızlıyor kalbim,
aynı yerde ısınıyor avuçlarım.
Gidişinle boşalan o yer var ya,
kimse dolduramadı.
Ben de dolduramadım.
Sana duyduğum şey,
Yalnızca kalbin aceleci çarpıntısı değil.
Düşüncelerine kulak vermek,
Sessizliğine bile özen göstermek,
Seni değiştirmeye çalışmadan,
Olduğun hâlinle yanında durabilmektir.
Dönüyorum...
Sana değil, bende yanan ateşine.
Aşkın bir döngü, ruhum bir sema,
Her kıvranışta biraz daha soyunur benliğim.
Düşünüyorum...
Ben seni suskunluğumdan çağırdım,
Hiçbir kelimeye sığmayan yanımdan.
Geceler omzumda birikirken,
Adı sen olan bir sızıdan.
Sana dokunamadığım her saniye,
Bir gün…
Bir gün eline alıp bu satırları okursan,
İçine bir boşluk çöksün isterim.
Çünkü ben seni severken
Sen beni yarı yolda bıraktın.
Senden kalan bir nefesim var,
Yetmiyor artık bu yaraya.
Kalbimi sen kırdın ama,
Yine de dönemedim hayata.
Bir adım atsan belki çözerim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!