İçimde adınla çarpan susturamadığım bir kalp var,
Yokluğun bile sen kokuyor, özlemin içimde yanan kor.
İnanmak istediğim tek gerçek o kömür gözler,
Kalbim mesafelere inat hâlâ sen…
İçimde bu aşkla yapayalnız kalan ben.
Düşlerimde yüzün, en karanlık geceme ışık,
Ayrılık özlemeye engel değil,
Adını anmasam da içimde yankın var.
Gidişin susturmadı kalbimi,
Sadece daha sessiz sevmeyi öğretti bana.
Ayrılık sevmeye engel değil,
Kâlû belâdan beri birbirini tanıyan iki ruhtuk biz,
Aynı “evet”in yankısıyla düşmüştük bu dünyaya.
Sen benim kader diye sarıldığım yanılgı,
Ben senin uğrayıp geçtiğin bir dua…
Adını anmadan da bilirim seni,
Çünkü bazı yaralar isim taşımaz.
Kaç kere kırıldı kalp saymadım,
Neden bilmem hala yardan caymadım,
Göz yaşlarım sel oldu bak yolunda,
İnan bir gün senden pişman olmadım.
Artık vakit geldi ben gidiyorum,
Yar deyince durur zaman,
Yokluğun ki feryat figan.
Kömür gözler celladımdır,
Vurduğu yer sol yanımdır.
Yeter artık etme zulüm,
Gittiğin gün soldu gülüm.
Senin adını söylemiyorum,
Çünkü bir kelimeye sığdıramam seni.
Koca şehirleri devirecek ağırlığın var içimde,
Ama adın…
Bir hece kadar kısa.
Sığmaz.
Yanına gelmek istedim,
En sessiz yerinde durmak,
Hiç konuşmadan acını bölüşmek istedim.
Ama anladım…
Bazı yaralar kalabalık istemez,
Ve bazı insanlar yalnız yas tutar.
Ben seni kalbimin en saf yerinde sakladım,
Kimsenin dokunamadığı bir umut gibi.
Geceler boyu seni düşündüm,
adını içimde taşıdım,
Bir gün duyarsın sanarak.
Kalbime doğruları değil, gölgeleri verdin ya sen,
Bir gülüşüne kandım, bir susuşunla yaralandım.
Yalanların sihir gibi esir aldı kalbimi,
Hem seni sevdiğimden, hem kendimden utandım.
Gidişlerin ezberimde, dönüşlerin yarım,
Yalanlarının soğuğu hala yüreğimde.
Sanki, bitmeyen bir şarkının en acı notasına takılan
Yarım bir cümle gibi kaldım,.
Özlüyorum…
Ama lal oldu dilim, gururumdan değil sadece,
Korktum...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!