Gökhan Oflazoğlu Şiirleri - Şair Gökhan ...

Hiçbirşey biz söyledik diye olmadı,
o dünyasını kendi kurardı ve yaşamın
gizli mantığı bütün varoluşu kapsardı.
Sözden söze bunca yangın, bir cümbüşte
erir hesabın, tam bir iflasla biter çok
bildiğini sandığın. Bu gizemli oyunun

Günlerden sızan oluşta,
gülüşsen ne olur,
kara bulutlar da düzene,
dahil olur. çatışmalar da
dağılan, bir bütün içinde,
tekrar kurulur. Ne kurtarsan

Hem beni bileceksin,
ben beni el yordamıyla.
Aşırı bir soruya sokağımızda,
dalga mı geçiyorsun,
adam mı seçiyorsun derlerdi.
Hem dalga geçiyor,

Sallan boşlukta gülüm, kim kime yar.
Ne kadar dirensen yer yutar.
Durup da bekleyecek miyiz..?
Eğlen ki dünya dar. Çılgın ezgilerden
başın dönsün, sonra bir de dur dinle ne var.
Öyle de böyle de çürük bu yapı,

Bitkilerin aldırışsız keyfiyeti
kıskandırır daralan ruhları;
rüzgarla neşelenen ekinler
kadar sürmez gönencimiz.
Karanlık ürer karşıdan, bazen
gülemeyiz.

Hep eksik kalanın kurduğu hayat,
kargaşa, çatışma, canlılığı tetikler.
Yıkar, yıpratır, zordur bu işler.
Ölmeyene tutun, kendine güven,
aşarsın, geçer. Hep eksik kalmasa,
yaşam olmazdı, sıkıntı belki ezer

Etik elemenin çılgın büyüsü,
dar alanda kıstırılmış, ulaşılmaz
özün peşinde, ağır aksak yürüyen,
çileli ve öldüren, bu kadarı neden
gerekli, keyfim misin der biri,
acımasız oyunun zor şifreleri,

Dağılır düşüncelerim sokağa çıkar.
Sabah okula giden çocuğun arkasından
fısıldar. Daha çok var.
Caddelere uzanır, yoldan geçen insanlara
selam verir. Kimse almaz.

Sabah ışıklarıyla bayram havası,
gün tekrar elinde ve biter seslerin
zarif dokunuşlarıyla gecenin rüyası.
Kendi kendinle kurduğun, besler
zamanı, kapanır, ama, öyle zengin
bir ima'nın elinde kıvrak, bekler

Daha da bakardık, aykırı sesinde, dağların
yamacın da vardık. İç dağılımın uzlaşmayanını,
sorardık, nerde bırakdık. Bezgin yükselişin,
darda kalanını, sor da şaşır, bak durulur mu,
yığılır sözün, yoksanmaya devam, can dolayımında
umarsın, bir açık kapı şöleni, uyar mı, kaldın.