İnsan anladığı müddet bir kez olsun kendi içinden geçenleri,
Görmez olur gözleri, umursamadığı kadar bundan gerisini
Ve insanın düşeceği çukurlar aklın kendisi gibi,
Ne olduğu kadar samimi ne de hissedemediği kadar sitem, her şey acınası kahırların çığlık sesi.
İster cenneti yaşasın insan arzuladığı hayatta, ister yaşatsın arzularını kendi adına
Bir pişmanlığın acınası çığlıklarla tüm kaçışması, aklından böylesine geri kalması.
Ve ömrü kısadır insanın düşünemedikleri kadar, tüm arzuları benliğine sığdırabilecekleri kadar
Ve her şeye bir bakış kaldığı kanlar içerisinde, her şey olması zaruri hâliyle yine kendi içinde.
Samimi bir bağ sandığı, düşün kaçırdıklarından ibarettir insanın, artık sağ kalamadığı yerde dürüstlükteki aklın.
Fani olduğu içindir insandaki tüm güzellikler, haricidir ona yol çizmekten çok akıl verip önderlik üstlenenler
Ve en çok da kendine dahi inanacak kadar esaslı yalan söyleyenler,
Özgürlüğün her zerresini kemirmeyi yüce bir kul hakkı olarak görenler.
Nereye kadardır insanın bütün şanı yazgı içerisinde,
Her şey onun müsaade edebildikleriyle zincirli bir hâlde,
Heba ettikleri de kendiyle münakaşa vaziyetinde,
Cennet olarak görülen, yine geçici düşlerin saklı ebediyetinde.
Bin ömürlük yazgısı olsa da doyar mı insan fazlasına?
Taşır mı ihtirası, artık arzusuna dahi sığamayan yanlarını?
İşitir mi algısı, sesine can veren kavramlarının darağacını?
Ve gözleyen düşlerindeki yarını, hükmün aşırısına hiç kıyar mı?
Düşüncenin en saf hâli dahi misafir sayılmaz mı insanın içerisinde?
Ne söylenirse söylensin onun gerisinde, nasıl olsa her şey düşünebileceklerin de ötesinde!
Yazgı denen şey aklın yanılgısını kutsar, avuntulara kapaklanır hâlde,
Buna baktığında da insan, boğulacağı kadar kanlar içinde.
En sağlam dayanağıdır insanın kendi sırtına yaslanması,
Sadece bu sayede hisseder varoluşun hakkını,
Oynamak istemediği gibi başka ellerin hareket ettirdiği rollerde birer kuklayı,
Kendinde duyup bulabilecekleri, her yolunu kesenden daha kârlı.
Mutluluk nazarında ne adlandırabileceği ne de ondaki arayış hâli sona erer insanda,
Çıkmıştır herkeslerin aklından, onun bir amaç değil, bilakis sahteliği kutsayan yolculuktaki mola olabileceği.
İnsandaki bir ömrün bin anı fedadır mutluluk adına,
Hissedilsin yeter ki kendini göstermeyen ne varsa!
Duyulamayacak kadar uzaktaymış gibi gözükürken yakın olan bu kadar da.
Yanlış ile doğru, her zaman karışmaya meraklıdır insanın algısında,
Nasıl olsa her şey yatmaktadır henüz kavrayamadıklarının parçalarında
Ve insanın kendinden geçerken yeni bir benliğe rastladığı an!
Tüm fırtınaların kopması için belki de en uygun zaman.
İnsanın yürümesi kölelik hâlinde,
Her düşünce sürüngen bir ruhun maskesinde
Ve bunun kadar insanın gerisinde,
Olsa olsa bir Tanrı sıfatının yazgısını döndürür hâlde.
Burak Ergen
Kayıt Tarihi : 19.11.2026 17:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!