Bahtsız Şaheser Şiiri - Burak Ergen

Bir sabır taşı misali insanın yıllar boyu çektikleri,
Kendi adına bildikleri kadar bilmediklerine karşı tevazu gösterme niyeti.
Bir dert çekme ve tasalanma arzusundan insanın, ne kadarı geri kaldı yaşantındaki her anın
Bir eli konuşkan bugünün yanağında, diğeri suskun yarınların ağzında
Ve düşünemedikleri de hemen penceresinin altında, tüm akıl tutulmaları sonlandığı an.

Geçip giden yıllar bir pervane misali dönmekte insanda, kendi de zamanının ortasında
Bir yazgı kendini takip eden, her arzuladığına gölge düşürmek isterken ona sürekli değen.
İnsan izindedir geleceğin, ona dair hissettiklerinin ve beterinde beklediklerinin
Bir hayal dünyası onun aradığı, geleceğin belki de en anlamsız kokan tarafı.

Varoluşundan Tanrılarına, insan her an kılık değiştiren bir yalnızlığın ortasında
Damlıyor kendini görmekten bakışları, sönüyor ruhunun yalan dağlarından esen rüzgârı.
Gönlündeki sese olduğu kadar yabancı, onu söyleyen herkesten daha kötü bir yalancı
Bir divaneliğin gönlü insandaki, yüzüne ilk orada gülümsemesi, beyhude çakan şimşeklerin iç çeken kederi.

Sürdüğü gibi sorgusu kaldıramayacağı daha ilk anında
Yeni bir keder düşkünlüğü misali sakındığının her anında
Gün bitmeden başlamakta daha, en çocuksu arzuları artık düşmanın safında.
Son nefesine kadar hissettiğinden insan kendini,
Sürecektir onun hikâyesi ebedi, belki de her şey olması gerektiği gibi, üzücü bir düşüncenin bahtsız şaheseri.