Düşünceye Çeyrek Kala Şiiri - Burak Ergen

Kişinin düşünceye çeyrek kala yaşaması onu yerinden eder.
Ortasındadır daima sessizliğe gömülü ömrün.
Kendi zamanında yatan o biricik cevher,
Yalvarmak, kendine acımak beyhude düşüşlerde sessizlikteki gün,
Belki bir damla gözyaşı, insanın sükûnet yakarışındaki sonsuz ızdırabı.

Taşıyabileceklerinden fazlası mı kaçar insanın gözüne?
Gördüklerinden de dahası, kendinin midir krizdeki duygulanışları?
Ya bakışları içinin enkazından çıkan, derinleri halkalar hâlinde boyayan?
Neden düşman görmeye meraklıdır insan, başkalarından çok kendini,
Yıllar yılı hısım bildikleri, gerçek düşmanın esaslı gölgesi?

Her hikmetin buyruğunda nasıl da değişim üstleniyor insan!
Hangi başı dönerse dönsün düşüncesine, ben diyebileceği bir siluet yoktur ebediyette.
Nerde geçmişin tadı, yazgıyı kutsayan o heyecanı?
Gülen yüzlerin maskesinde değildir artık kendine karşı;
Sadece bir yabancı, her kaygısız hâli farklı bir aldanıştaki yalancı.

Bir düşün kırıntılarından miras yaşama aşkı;
En ufak bir anı, hissin tutamı, gözlerin göremeyeceği kadar yabancı.
Yazgının defteri karalanıp da dürüldüğü vakit dostlarla,
Ayrıldı yollar farklı kaprislerin lanet okumasıyla;
Giderek büyüyen bir yalnızlığın ateşi, insanın artık hiç dinmeyen ateşi.

Aklın farklı renkleri de yatar insanda!
Ne kadar geç kalsa da en sert taşları uçurumdan fırlatmaya.
Sarar her yanı kaygının örümcek ağları, yakar kendini bir ilahi kurtuluşun fısıltısı.
Her doğan gün başka bir dert, yeni bir belirsizliğin doğum anı,
Katar cehennemin önüne de insanı.

Ne kadar karanlıkla kaplı insanın baktıkları!
Her rüzgârın tatlı okşaması, benimsenenlerin kendini tattırması.
Neyin düşüyle dönüp duruyor göklerden öte onca bulut?
Hangi kuşun cıvıltısıyla doğuyor insanda en ufak bir umut?
Nerden çıktı böylesi vakitsiz bir cenazenin haberi? Kimdir kara topraktaki?
Bu kaçıncı bahar vakti, insanın her şeyi tarumar etmekten keyiflenen saati.

Yazgının fısıltında, aklın başucunda bir yok oluş haberi.
Gözlerin çoktan gidişi, benliğin kendini kurban etmesi.
Kim bilir hangi akıbette, ne yüzle, nasıl bir mahzende.
Bir dualık yaygara kopacak aklın ebediyetinde, Tanrı saltanatının hükümlerinde,
Bir taht misali, Tanrının tabutunu taşıyan eller gibi.