Benliğini zincire vuran kimsesiz bir kişi
Bağlıydı kişinin düşünceleri, demirlenmişti elleri
Özgürlüğün umuduyla çekip vurdu öğrendiklerini
Dağılıyordu tüm yalanlar, gökte yeni bir ay.
&
Varoluşun hızıyla yaşandı tüm hisler
Gözünü araladı gerçekler
Gördü onda korkusunu benlikler
Sessizliğe çekildi, özgürlüğün izini süren tüm diller.
&
Terk edip giden bir bahar neşesi
Budur insanın yaşamdaki nefesi
Bir akıl sıkılır derinlerdeki
Bu kadar mıdır varoluşun berisi
Yaşadığıdır sadece o, daimi kendi hislerindeki.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!