Varoluşun Berisi Şiiri - Burak Ergen

Terk edip giden bir bahar neşesi
Budur insanın yaşamdaki nefesi
Bir akıl sıkılır derinlerdeki
Bu kadar mıdır varoluşun berisi
Yaşadığıdır sadece o, daimi kendi hislerindeki.

&

Bilinmedik yerin bir kuşu vardır gönülde
Ne kanatlanmak ne de görünmek hevesle
Bir karanfil sızar pencereden aynı niyetle
Kapanır uğruna tüm kapılar kendi kendine
Tükenirdi sevgi, ne kadar gözden kaçsa bile
İnsan değil, doğan ızdıraptır ebediyette.

&

Nereye gitse de dilediğince, vardır orada insanın yine kendisi
Hatıradan yana kalmaz aklında gerisi
Bir bekleyiş, bir lokma da yaşam hevesi
Vardır ebediyete dokunan kötü niyetleri
Buluşur gurbetteki ruhuyla elleri
Ve nasıl göz gözedir, şeytanıyla doğum vakti.