Firari Güven Şiiri - Burak Ergen

Hangi ismi verirse versin kendine, benliğin rüzgarı tersten esmekte
Kendinden ne kadar parça eksik her vakitte
Gözlere çeyrek kala gerçeğin kendisi
Bir sonsuzluk, zihnin her çıkmaz odasında.

&

Bakandır, uzaktan seyrederek insanı kişi
Yansımaları harici, kim gösterir ona en sivri pençelerini
Yalanda tutsaklığın en çirkin gecesi
Yılların suretiyle takar sürekli bir başka maskeyi
Kalıcı bir tutuşa sahip olmak ister her zaman elleri
Milyonlarca günaha, hiç utanmadan üfleyen dili
En saf gerçeğin sevimliliği
Gören kim samimi kalarak, herkesten bu kadar uzak!

&

Kendini aldatamayan, yüreğindeki dinginlikle kişinin ruhu
Ki hâline bakmadan asar yüzünü penceresine
Dokundurmayan varlığın fırtınasında kendine
Elinde kalır sadece, mutluluktan firar eden yıkık dökük bir güven.
"Ama"ları "ancak"larından daha firari
Yaradılışın kendisi, bir tanık gerekmeyecek kadar gizemli
Giderilemez kimin dilinde ne dönse de yalnızlığın kendisi
Kimdir bunu çözebilen, her hâli olduğu gibi gören?