Figen Güler Şiirleri - Şair Figen Güler

HAFIZASI

Gölgelerin hafızası saklar sesleri;
Bir gülüş, bir öğüt, eski nefesleri.
Derin anılara taşınan o an belleği,
Yüreğimde taşırım, unutulmaz hiçbiri.

Dizlerinde morluk, taşlar cebinde,
Çiçek taşıyor ama kalbinin üstünde.
Sesi hafif, kadifemsi, tınısı rüzgar gibi,
Dünya durup durup onu dinliyor sanki.

HALKA

Döndüm aynı yerden,
Bir özlem, bir sözden.
Kalbim halka halka,
Geldik artık sona.

Haydi tempo! Sesi aç, bas artık az.
Kalbim mikrofon, dünya dinlesin biraz.
Ruhumun telleri titresin odada;
Bir ses buldum, yankım kaldı orada.

Geceden sabaha bir ışık çaksın.

DİLEKTE

Vardı yüreğimde kocaman sandık,
Anahtarı kayıp, onun kilidi ise kırık.
Kalbim tren garıydı benim sanki,
Bekledim geleni, uğurladım gideni.

Gölge yazıldı gölgem dün;
Taşla konuştu solgun gün.
Bir ağaçtım köksüz yerde,
Yapraklarım düştü geriye.

Aynalarda var solgun izler;

Sesimin sustuğu yerde başlar kelâm,
Toz olur zaman, benden gelsin selam.
Görünmez bir kapı açılır sükûtta,
Adımı unuturum, kim olduğumu da.

İÇİN

Ben sana bir anda aşık olmadım;
Önce köşelerine; kendimi çarptım.
Düşmedim, tökezledim yol sandım;
Seni her an el yordamıyla aradım.

Küçülmüş bir deniz avuçlarımda,
Dönen ufuk bir anahtar halkasında.
Gözlerimde savruluyor paslı nota,
Varmayan gemiler gizini saklıyor kıyıya.

Sessizliğin göbeğinde asılı bir iğne,

Kaç kere denedin,” boşver” lerle kalmayı?
Kaç gece yuttun içindeki fırtınayı?
Kaç parçan eksilirken içinden,
Kendinden bile vazgeçtin bazen…

Kaç kere sildin kendini,