Figen Güler Şiirleri - Şair Figen Güler

Çocukça bir aşktı inan benimkisi
Ödünç isterken senden o kalemini
Keşke elime dokunsa dedim içimden
Söylemediklerimi geçirdim kalbimden

Gözlerin göğe kafa tutan mavi;
Buradayım, ben varım, der gibi.
Griye dönerken dünyanın rengi,
Sen hâlâ kankam, kır çiçeği gibi.

Yara mıdır, sessizce akan içe?
Saklanılır mı acının gölgesinde?
Ay mı sorar, gece unutur mu yoksa?
Kim ısıtır yitik düşleri koynunda?

Yüreğin mi büyük, yoksa acın mı?
Seni bu kadar kim üzdü, deniz?
Hangi gemi alıp gitti umutlarını,
Nedir üzerinde kalan bu iz?

Ne varsa dünyada,
Haram oldu bana.
Banklar yatağım,
Umutlar yorganım.

Tutundum bir aşka,

Parmaklar kayar camda,
Gözler yorgun akışta.
Dünya cebinde, iyisin
Ama durmuş gibisin.

Çok sevdik biz; dil yetmez tarifine.
Bizi gören dünya eğildi önümüzde.
Korkmadık kimseden “ne derler” diye;
Alevin içinde yürüdük biz el ele.

Ses, boğazda takılı-
Söz, kalbimde saklı.
Çözemedi hiç kimse,
Bir düğüm yüreğinde.

Geçmiyor artık derin,

Kim düğümledi ismini kalbime?
Üşendi sonra ama onu çözmeye.
Seninle her şeyi tamam saydım;
Sen bende her şeyi eksik bıraktın.

Zamanın nabzı durmuş bileklerimde;
Ecel terleri döküyorum ben geceyle.
Gözlerimin ucunda titreyen karanlık;
İçimde kimsenin görmediği mezarlık.