Taşın kalbinde saklı bir sır gibi çatladın,
Betonun inkârına karşı hakikati haykırdın;
Ey sarı çiçek, yoklukta varlığı kanıtladın,
Çöle bir diriliş muştusunu uyandırdın.
Taşın suskun alnına yazılmış bir dua;
Tayyib
Kaç kere zincirlendi ellerimiz,
kaç kere susturuldu dillerimiz,
kaç kere tank paletleri altında ezildi umudumuz
kaç kere hain pusularla çevrelendi yurdumuz
Bizi çağın kiriyle aynı mı sandınız?
Ağzınızda sel olup akan yalanlar,
Hakikatin üstüne çekilmiş kalın perdeler,
Vicdanı susturan alkışlar arasında
Kaybolduğumuzu mu düşündünüz?
Çağın paslı aynalarına sürdüğünüz karayı,
Dağların koynunda açtım gözümü,
Bir sabah yeliyle duydum özümü.
Güneş gül yüzünü dönerken bana,
Gölgeler öğretti kendi sözümü.
Ne gülün alı var ne lâlenin nazı,
Umudun izini sürdüğüm yol nihayete erdi.
Zaman köpüren bir çağlayan gibi devrildi.
Bir yüreğin sarsıntısı kaldı geriye
Her adım bir umuttur götürür sevgiliye.
Umutla yürüdüğüm limanlar gitgide buz kesiyor
Keşke bir dua olsaydım
bir yetimin dilinde
annesine kavuşsun diye
yükselseydim göğe
Vitrinler ışıl ışıl
Gece düşer perdeye, sessizlik çöker etrafa,
Uyku çağırır bedeni, huzur verir yastığa.
Gözler kapanır, yorgunluk silinir bakışta,
Ruh dinlenir, huzur bulur uykunun kollarında.
Rüyaların diyarına açılır kapılar,
Bir üzüm salkımı, kıpkırmızı kan,
Güneşte olgunlaşır, serinler akşam.
Güneşten mi, topraktan mı bilinmez;
Her tanesinde bir ömür, bir yürek, bir yaz.
Bir tanesi düşse avuçlarıma,
Sevmiyorum yokuşları
yokuş aşağılarını da
önüm dümdüzken
yokuş yapanları da
sevmiyorum
Beslendi tiran karanlıkta
Zulüm düşmüş tahtına
Cehalettir tek sermayesi
Veyl olsun mazluma tekme atana
Gökyüzü küstü toprağa,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!